| أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَنَجْوَاهُمْ وَأَنَّ اللَّهَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ آیا ندانستند که الله راز آنان و نجواهای پنهانیشان را میداند و اینکه الله بسیار دانای نهانهاست؟ أَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَنَجْوَاهُمْآیا ندانستند که الله راز آنان و نجواهای پنهانیشان را میداند؟ أَلَمْ — ریشه: ندارد؛ ترکیب «أَ» حرف پرسش برای توبیخ و تأکید، و «لَمْ» حرف نفی و جزم؛ معنا: آیا نه؟ مگر نه؟ آیا ندانستند؟
يَعْلَمُوا — ریشه: ع ل م؛ فعل مضارع مجزوم به «لَمْ»، نشانهٔ جزم حذف نون چون از افعال پنجگانه است، «واو» فاعل و نشانهٔ جمع مذکر غایب؛ معنا: میدانند، دانستند، آگاه شدند.
أَنَّ — ریشه: ندارد؛ حرف تأکید و نصب، جملهٔ اسمی پس از خود را وارد ساختار تأکیدی میکند؛ معنا: اینکه، همانا.
اللَّهَ — ریشه: أ ل ه؛ اسم «أَنَّ» و منصوب با فتحه؛ معنا: الله، معبود یگانه.
يَعْلَمُ — ریشه: ع ل م؛ فعل مضارع مرفوع با ضمه، فاعل آن ضمیر پنهان «هو» و بازگشت آن به الله است؛ معنا: میداند، آگاه است.
سِرَّهُمْ — ریشه: س ر ر؛ «سِرَّ» مفعولبه منصوب و مضاف، «هُمْ» ضمیر متصل در محل جر بهعنوان مضافالیه؛ معنا: راز آنان، پنهان آنان، آنچه در دل نهفته دارند.
وَ — ریشه: ندارد؛ حرف عطف؛ معنا: و.
نَجْوَاهُمْ — ریشه: ن ج و؛ معطوف بر «سِرَّهُمْ» و در حکم مفعولبه، مضاف، و «هُمْ» ضمیر متصل در محل جر بهعنوان مضافالیه؛ معنا: نجواهای آنان، گفتوگوی پنهانی آنان، سخن درگوشی آنان.
وَأَنَّ اللَّهَ عَلَّامُ الْغُيُوبِو اینکه الله بسیار دانای نهانهاست. وَ — ریشه: ندارد؛ حرف عطف، پیونددهندهٔ این عبارت با عبارت پیشین؛ معنا: و.
أَنَّ — ریشه: ندارد؛ حرف تأکید و نصب؛ معنا: اینکه، همانا.
اللَّهَ — ریشه: أ ل ه؛ اسم «أَنَّ» و منصوب با فتحه؛ معنا: الله، معبود یگانه.
عَلَّامُ — ریشه: ع ل م؛ خبر «أَنَّ» و مرفوع با ضمه، صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعَّال»، و مضاف به «الْغُيُوبِ»؛ معنا: بسیار دانا، کاملاً آگاه، بسیار آگاه.
الْغُيُوبِ — ریشه: غ ي ب؛ مضافالیه و مجرور با کسره، جمع «غَيْب»؛ معنا: نهانها، امور پنهان، چیزهای پوشیده از دید و دانش انسان. | 