007-084-041-أعراف

و بر آنان بارانی فروباراندیم؛ پس بنگر که فرجامِ گناهکاران چگونه بود.

وَأَمطَرنا عَلَيهِم مَطَرًا

و بر آنان بارانی فروباراندیم.

وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
گرامر: حرف مبنی، بدون محل اعرابی.
معانی: و؛ برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین.

أَمطَرنا
ریشه: م ط ر.
گرامر: فعل ماضی، مبنی بر سکون به سبب اتصال به «نا»ی فاعلی؛ «نا» ضمیر متصل در محل رفع فاعل است.
معانی: ما باران باراندیم؛ ما بارانی فروفرستادیم. در اینجا مقصود بارانی عذاب‌آور است.

عَلَيهِم
ریشه: «عَلَى» حرف جر است؛ «هُم» ضمیر است.
گرامر: «عَلَى» حرف جر مبنی؛ «هُم» ضمیر متصل مبنی در محل جر با حرف جر.
معانی: بر آنان؛ بر ایشان.

مَطَرًا
ریشه: م ط ر.
گرامر: اسم منصوب، مفعول مطلق برای تأکید و بیان نوعِ باراندن؛ علامت نصب آن فتحهٔ ظاهر است.
معانی: بارانی؛ بارش. در اینجا بارانِ عذاب.

فَانظُر كَيفَ كانَ عاقِبَةُ المُجرِمينَ

پس بنگر که فرجامِ گناهکاران چگونه بود.

فَ
ریشه: ندارد؛ حرف استئناف یا تفریع.
گرامر: حرف مبنی، بدون محل اعرابی.
معانی: پس؛ بنابراین؛ در پیِ این ماجرا.

انظُر
ریشه: ن ظ ر.
گرامر: فعل امر، مبنی بر سکون؛ فاعل آن ضمیر پنهان «أنتَ» است.
معانی: بنگر؛ نگاه کن؛ تأمل کن و عبرت بگیر.

كَيفَ
ریشه: ندارد؛ اسم استفهام است.
گرامر: اسم استفهام مبنی بر فتح، در محل نصب به عنوان خبر مقدمِ «کان».
معانی: چگونه؛ به چه صورت.

كانَ
ریشه: ك و ن.
گرامر: فعل ماضی ناقص، مبنی بر فتح.
معانی: بود؛ واقع شد؛ گردید.

عاقِبَةُ
ریشه: ع ق ب.
گرامر: اسم «کان» مرفوع، علامت رفع آن ضمهٔ ظاهر است؛ همچنین مضاف است.
معانی: فرجام؛ پایان؛ نتیجهٔ نهایی.

المُجرِمينَ
ریشه: ج ر م.
گرامر: مضاف‌الیه مجرور، علامت جر آن یاء است؛ زیرا جمع مذکر سالم است.
معانی: گناهکاران؛ جرم‌پیشگان؛ کسانی که به گناه و نافرمانی دست زدند.