| وَما لَنا لا نُؤمِنُ بِاللهِ وَما جاءَنا مِنَ الحَقِّ وَنَطمَعُ أَن يُدخِلَنا رَبُّنا مَعَ القَومِ الصّالِحينَ و ما را چه شده است که به الله و آن حقّی که به ما رسیده ایمان نیاوریم، در حالی که امید داریم پروردگارمان ما را همراه مردمان شایسته وارد کند؟ وَما لَنا لا نُؤمِنُ بِاللهِ وَما جاءَنا مِنَ الحَقِّوَما
ریشه: «و» حرف عطف است و ریشهٔ واژگانی ندارد؛ «ما» اسم استفهام است. گرامر: «وَ» برای پیوند با سخن پیشین؛ «ما» در محل رفع مبتدا است. معنا: و چه چیز؛ و ما را چه شده است. لَنا
ریشه: «ل» حرف جر است و «نا» ضمیر متصل. گرامر: «لِـ» حرف جر و «نا» ضمیر متکلمِ معالغیر در محل جر؛ این ترکیب خبرِ «ما» است. معنا: برای ما؛ ما را. لا
ریشه: حرف است و ریشهٔ واژگانی ندارد. گرامر: حرف نفی. معنا: نه؛ نمی. نُؤمِنُ
ریشه: «أ م ن». گرامر: فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ اول شخص جمع؛ فاعل آن ضمیر پنهان «نحن» است. معنا: ایمان میآوریم؛ باور میکنیم. بِاللهِ
ریشه: «بِـ» حرف جر است؛ «الله» نام خاصِ خداوند است. گرامر: «بِـ» حرف جر و «الله» اسم مجرور به آن. معنا: به الله. وَما
ریشه: «و» حرف عطف و «ما» اسم موصول است. گرامر: «وَ» برای عطف؛ «ما» اسم موصول در محل جر، عطف بر «الله». معنا: و آنچه. جاءَنا
ریشه: «ج ي ء». گرامر: فعل ماضی؛ «نا» ضمیر متصل در محل نصب، مفعولبه. معنا: به ما آمد؛ به ما رسید. مِنَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ واژگانی ندارد. گرامر: حرف جر. معنا: از. الحَقِّ
ریشه: «ح ق ق». گرامر: اسم مجرور به «مِن» و دارای «الـ» تعریف. معنا: حق؛ حقیقت؛ امرِ ثابت و درست. وَنَطمَعُ أَن يُدخِلَنا رَبُّنا مَعَ القَومِ الصّالِحينَوَنَطمَعُ
ریشه: «ط م ع». گرامر: «وَ» حرف عطف؛ «نَطمَعُ» فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ اول شخص جمع، با فاعل پنهان «نحن». معنا: و امید داریم؛ و آرزو میکنیم. أَن
ریشه: حرف است و ریشهٔ واژگانی ندارد. گرامر: حرف مصدری و نصبدهندهٔ فعل مضارع. معنا: که؛ اینکه. يُدخِلَنا
ریشه: «د خ ل». گرامر: فعل مضارع منصوب به «أَن»؛ «نا» ضمیر متصل در محل نصب، مفعولبه. معنا: ما را وارد کند. رَبُّنا
ریشه: «ر ب ب». گرامر: «رَبُّ» فاعلِ مرفوعِ فعل «يُدخِلَ» و «نا» ضمیر متصل در محل جر، مضافالیه. معنا: پروردگار ما. مَعَ
ریشه: واژهای جامد است. گرامر: ظرف مکان منصوب و مضاف. معنا: همراهِ؛ با. القَومِ
ریشه: «ق و م». گرامر: مضافالیه مجرور به سببِ «مَعَ». معنا: قوم؛ گروه؛ مردمان. الصّالِحينَ
ریشه: «ص ل ح». گرامر: صفتِ مجرور برای «القَومِ»؛ چون جمع مذکر سالم است، نشانهٔ جر آن «یاء» است. معنا: شایستگان؛ درستکاران؛ نیکان. | 