| لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النّاسِ عَداوَةً لِلَّذينَ آمَنُوا اليَهودَ وَالَّذينَ أَشرَكوا ۖ وَلَتَجِدَنَّ أَقرَبَهُم مَوَدَّةً لِلَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ قالوا إِنّا نَصارىٰ ۚ ذٰلِكَ بِأَنَّ مِنهُم قِسّيسينَ وَرُهبانًا وَأَنَّهُم لا يَستَكبِرونَ قطعاً یهودیان و کسانی را که شرک ورزیدهاند، دشمنترین مردم نسبت به مؤمنان خواهی یافت؛ و قطعاً کسانی را که گفتند: «ما مسیحی هستیم»، نزدیکترینِ آنان در دوستی با مؤمنان خواهی یافت. این بدان سبب است که در میان آنان کشیشان و راهبانی هستند و آنان تکبّر نمیورزند. لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النّاسِ عَداوَةً لِلَّذينَ آمَنُوا اليَهودَ وَالَّذينَ أَشرَكواقطعاً یهودیان و کسانی را که شرک ورزیدهاند، دشمنترین مردم نسبت به کسانی که ایمان آوردهاند خواهی یافت. لَتَجِدَنَّ
ریشه: «وَجَدَ». فعل مضارع از باب ثلاثی مجرد، با لامِ سوگند و نون تأکیدِ سنگین؛ معنایش: «قطعاً خواهی یافت». أَشَدَّ
ریشه: «ش د د». اسم تفضیل، منصوب؛ در اینجا به معنای «شدیدتر / دشمنتر» است و مفعول دومِ «تجدنّ» به شمار میآید. النّاسِ
ریشه: «أُنْس» یا «نَوْس» دانسته شده است. اسم جمع، مجرور به سبب اضافه به «أشدّ»؛ معنایش: «مردم». عَداوَةً
ریشه: «ع د و». مصدر، منصوب و تمییز برای «أشدّ»؛ معنایش: «دشمنی». لِلَّذينَ
«لِـ» حرف جر به معنای «نسبت به / با» است؛ «الَّذين» اسم موصول جمع مذکر، مجرور به حرف جر؛ معنایش: «برای کسانی که / نسبت به کسانی که». آمَنُوا
ریشه: «أ م ن». فعل ماضی از باب اِفعال، مبنی بر ضم به سبب پیوستن واو؛ واو، ضمیر فاعلی است؛ معنایش: «ایمان آوردند». اليَهودَ
ریشه: «ه و د». اسمِ گروه، منصوب و مفعول اولِ «لتجدنّ»؛ معنایش: «یهودیان». وَ
حرف عطف؛ معنایش: «و». الَّذينَ
اسم موصول جمع مذکر، منصوب و معطوف به «اليهودَ»؛ معنایش: «کسانی که». أَشرَكوا
ریشه: «ش ر ك». فعل ماضی از باب اِفعال، مبنی بر ضم به سبب واو؛ واو، ضمیر فاعلی است؛ معنایش: «شرک ورزیدند / برای الله شریک قرار دادند».
وَلَتَجِدَنَّ أَقرَبَهُم مَوَدَّةً لِلَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ قالوا إِنّا نَصارىٰو قطعاً کسانی را که گفتند: «ما مسیحی هستیم»، نزدیکترینِ آنان در دوستی با کسانی که ایمان آوردهاند خواهی یافت. وَ
حرف عطف؛ معنایش: «و». لَتَجِدَنَّ
ریشه: «وَجَدَ». فعل مضارع از باب ثلاثی مجرد، همراه با لامِ سوگند و نون تأکیدِ سنگین؛ معنایش: «قطعاً خواهی یافت». أَقرَبَهُم
ریشه: «ق ر ب». «أقرب» اسم تفضیل، منصوب و مفعول دومِ «لتجدنّ»؛ «هُم» ضمیر پیوسته در محل جرّ به اضافه؛ معنایش: «نزدیکترینِ آنان». مَوَدَّةً
ریشه: «و د د». مصدر، منصوب و تمییز برای «أقرب»؛ معنایش: «دوستیِ همراه با محبت». لِلَّذينَ
«لِـ» حرف جر به معنای «نسبت به / با»؛ «الذين» اسم موصول جمع مذکر و مجرور؛ معنایش: «نسبت به کسانی که». آمَنُوا
ریشه: «أ م ن». فعل ماضی از باب اِفعال، مبنی بر ضم؛ واو، فاعل است؛ معنایش: «ایمان آوردند». الَّذينَ
اسم موصول جمع مذکر، منصوب و مفعول اولِ «لتجدنّ»؛ معنایش: «کسانی که». قالوا
ریشه: «ق و ل». فعل ماضی، مبنی بر ضم به سبب واو؛ واو، فاعل است؛ معنایش: «گفتند». إِنّا
«إِنَّ» حرف تأکید و نصب؛ «نا» ضمیر پیوسته در محل نصب، اسم «إنّ»؛ معنایش: «همانا ما / ما قطعاً». نَصارىٰ
ریشه: «ن ص ر» دانسته شده و نامی برای پیروان مسیح است. اسم جمع، مرفوع و خبر «إنّ»؛ معنایش: «مسیحیان».
ذٰلِكَ بِأَنَّ مِنهُم قِسّيسينَ وَرُهبانًا وَأَنَّهُم لا يَستَكبِرونَاین بدان سبب است که در میان آنان کشیشان و راهبانی هستند و آنان تکبّر نمیورزند. ذٰلِكَ
اسم اشاره برای دور، مبنی در محل رفع؛ معنایش: «آن / این». در اینجا به مضمون پیشین اشاره دارد. بِأَنَّ
«بِـ» حرف جر و بیانِ سبب؛ «أَنَّ» حرف تأکید و نصب؛ مجموعاً معنایش: «به سبب اینکه / زیرا که». مِنهُم
«مِن» حرف جر به معنای «از / در میان»؛ «هُم» ضمیر پیوسته در محل جر؛ معنایش: «از میان آنان / در میان آنان». قِسّيسينَ
ریشه: «ق س س» دانسته شده است. اسم جمع، منصوب و اسمِ مؤخّرِ «أنّ»؛ معنایش: «کشیشان، عالمان و روحانیان مسیحی». وَ
حرف عطف؛ معنایش: «و». رُهبانًا
ریشه: «ر ه ب». جمع «راهب»، منصوب و معطوف به «قِسّيسين»؛ معنایش: «راهبان؛ گوشهنشینانِ اهل عبادت». وَ
حرف عطف؛ معنایش: «و». أَنَّهُم
«أَنَّ» حرف تأکید و نصب؛ «هُم» ضمیر پیوسته در محل نصب، اسم «أنّ»؛ معنایش: «و اینکه آنان». لا
حرف نفی؛ معنایش: «نمی». يَستَكبِرونَ
ریشه: «ك ب ر». فعل مضارع از باب استفعال، مرفوع با ثبوت نون؛ واو، فاعل است؛ معنایش: «تکبّر میورزند / خود را بزرگتر از حق و دیگران میگیرند». | 