005-081-114-مائدة

« Back to Glossary Index
و حال آنکه اگر به الله و این پیغامگیر و آنچه بسوی او از پیغام نازل شده ایمان میاوردند، آن کفران کنندگان را دوست مورد اعتماد خود نمی گرفتند، ولی بسیاری از بنی اسرائیل متجاوز میباشند (امروزه نیز در میان مسلمانان منحرف شده، هر کس بسوی متن قرآن بر گردد و معنای حقیقی و قانونی قرآن را بپذیرد، از دوستی کسانی که از قرآن دور شده اند دست میکشد) (۸۱)
وَلَوْ كَانُوا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالنَّبِيِّ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِيَاءَ وَلَٰكِنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ فَاسِقُونَ

و اگر به الله و پیامبر و آنچه بر او نازل شده است ایمان می‌آوردند، آنان را دوست و سرپرست نمی‌گرفتند؛ ولی بسیاری از ایشان نافرمان‌اند.

وَلَوْ كَانُوا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالنَّبِيِّ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِيَاءَ

و اگر به الله و پیامبر و آنچه بر او نازل شده است ایمان می‌آوردند، آنان را دوست و سرپرست نمی‌گرفتند.

وَلَوْ
«وَ» حرف عطف است و «لَوْ» حرف شرط است که معمولاً بر شرطِ خلافِ واقع دلالت می‌کند؛ معنا: «و اگر».

كَانُوا
ریشه: «ك و ن». فعل ماضی ناقص، سوم‌شخص جمع مذکر؛ «واو» ضمیر پیوسته و اسمِ «كان» است. معنا: «بودند».

يُؤْمِنُونَ
ریشه: «أ م ن». فعل مضارع، باب إفعال، سوم‌شخص جمع مذکر، مرفوع؛ جملهٔ فعلی در جایگاه خبرِ «كانوا» است. معنا: «ایمان می‌آورند».

بِاللَّهِ
«بِـ» حرف جر است و «الله» اسم مجرور به سبب حرف جر. معنا: «به الله».

وَالنَّبِيِّ
«وَ» حرف عطف است؛ «النَّبِيِّ» اسم مجرور و معطوف بر «الله». ریشه: «ن ب أ»؛ معنا: «و پیامبر».

وَمَا
«وَ» حرف عطف است؛ «ما» اسم موصول است. معنا: «و آنچه».

أُنْزِلَ
ریشه: «ن ز ل». فعل ماضی مجهول، باب إفعال، سوم‌شخص مفرد مذکر. معنا: «نازل شد» یا «فروفرستاده شد».

إِلَيْهِ
«إِلَى» حرف جر و «هِ» ضمیر پیوستهٔ سوم‌شخص مفرد مذکر است. معنا: «به او».

مَا
حرف نفی است و در پاسخِ شرط آمده است. معنا: «نمی‌».

اتَّخَذُوهُمْ
ریشه: «أ خ ذ». فعل ماضی، باب افتعال، سوم‌شخص جمع مذکر؛ «واو» فاعل و «هُمْ» ضمیر پیوسته در جایگاه مفعول اول است. معنا: «آنان را گرفتند» یا «آنان را برگزیدند».

أَوْلِيَاءَ
ریشه: «و ل ي». جمعِ «وَلِيّ»، اسم منصوب و مفعول دومِ «اتَّخَذُوا» است. معنا: «دوستان، یاران، سرپرستان و تکیه‌گاهان».


وَلَٰكِنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ فَاسِقُونَ

ولی بسیاری از ایشان نافرمان‌اند.

وَلَٰكِنَّ
«وَ» حرف عطف است و «لَٰكِنَّ» حرف استدراک و نصب. معنا: «ولی»، «اما».

كَثِيرًا
ریشه: «ك ث ر». اسمِ «لَٰكِنَّ» و منصوب است. معنا: «بسیاری».

مِنْهُمْ
«مِنْ» حرف جر و «هُمْ» ضمیر پیوستهٔ سوم‌شخص جمع مذکر است؛ جار و مجرور و بیان‌کنندهٔ «كَثِيرًا». معنا: «از ایشان».

فَاسِقُونَ
ریشه: «ف س ق». جمع مذکر سالم، مرفوع و خبرِ «لَٰكِنَّ» است. معنا: «نافرمانان، بیرون‌رفتگان از فرمان الله».

Nach oben scrollen