وَمَن أَحسَنُ دِينًا مِمَّن أَسلَمَ وَجهَهُ لِلَّهِ وَهُوَ مُحسِنٌ وَاتَّبَعَ مِلَّةَ إِبراهِيمَ حَنِيفًا ۗ وَاتَّخَذَ اللَّهُ إِبراهِيمَ خَلِيلًا و چه کسی بهتر دین دارد از آن که رویکرد خود را برای خدا تسلیم کرد در حالی که نیکوکار است و آیینِ ابراهیمِ خالص را پیروی کرد؟ و خدا ابراهیم را دوستِ بسیار نزدیک (دوست خاص) قرار داد. وَمَن أَحسَنُ دِينًا مِمَّنْ - ترجمهٔ جمله: و چه کسی بهتر دین دارد از کسی که…
- توضیح واژگان:
- وَمَن: «و چه کسی» یا «و هر کس» (حرف عطف و ضمیر پرسشی/اطلاقی).
- أَحسَنُ: برترین، بهتر (مقایسه و افادهٔ کمال یا برتری).
- دِينًا: دین؛ آیین، راه و روش عبادی-اخلاقی.
أَسلَمَ وَجهَهُ لِلَّهِ - ترجمهٔ جمله: رویکرد خود را برای خدا تسلیم کرد / روی خود را به خدا گذاشت (یعنی تسلیم خدا شد).
- توضیح واژگان:
- أَسلَمَ: صرف فعل از سَلَمَ به معنی «تسلیم کرد»؛ در اینجا به معنی «تسلیم شدن» یا «ایمان آوردن و تسلیمِ کامل».
- وَجهَهُ: «وجه» به معنی وجه/روی/رویکرد؛ ضمیر -هُ اشاره به فاعل (او). اصطلاح «وَجهَهُ لِلَّهِ» به معنای جهت دادن تمام جهت و نیت به سوی خداست.
- لِلَّهِ: «برای خدا» یا «به سوی خدا»؛ حرف جار + اسم الله.
وَهُوَ مُحسِنٌ - ترجمهٔ جمله: و در حالی که نیکوکار است / و او نیکوکار بود.
- توضیح واژگان:
- وَهُوَ: «و او» یا «و در حالی که».
- مُحسِنٌ: اسم فاعل از حَسَنَ یا أَحْسَنَ در قالب اِحسان؛ به معنی نیکوکار، کسی که احسان میکند، نیکو عمل میکند و نیت و عملش نیک است.
وَاتَّبَعَ مِلَّةَ إِبراهِيمَ حَنِيفًا - ترجمهٔ جمله: و آیینِ ابراهیم را پیروی کرد، خَنیف (یعنی متمایل به توحید خالص).
- توضیح واژگان:
- وَاتَّبَعَ: «و پیروی کرد»؛ فعل ماضی از تبع به معنی دنبال کردن یا اتباع کردن.
- مِلَّةَ: «آیین»، «مذهب»، «شیوهٔ زندگی/اعتقادی».
- إِبراهِيمَ: اسم نَبِیّ ابراهیم (ع).
- حَنِيفًا: «حنیف» به معنی برگرداننده به حق، مایل به توحید، صاف و بیشرک؛ به صورت حال یا قید حال (مفعول یا توصیفِ مِلَّةَ).
وَاتَّخَذَ اللَّهُ إِبراهِيمَ خَلِيلًا - ترجمهٔ جمله: و خدا ابراهیم را خلیل (دوست نزدیک) گرفت/قرار داد.
- توضیح واژگان:
- وَاتَّخَذَ: «و گرفت/قرار داد»؛ فعل ماضی از اتخذ به معنی اختیار کردن یا برگزیدن.
- اللَّهُ: فاعل؛ خدا.
- إِبراهِيمَ: مفعول (ابراهیم).
- خَلِيلًا: «خلیل» به معنی دوست بسیار نزدیک، محب مخصوص؛ در این جا خبر اتخذ و صفتی که مقام ویژهٔ ابراهیم را نشان میدهد.
| 