| إِنَّ اللَّهَ عالِمُ غَيبِ السَّماواتِ وَالأَرضِ ۚ إِنَّهُ عَليمٌ بِذاتِ الصُّدورِ الله به‌راستی دانای غیب آسمانها و زمین است؛ یقیناً او به آنچه در سینه‌هاست، داناست. إِنَّ اللَّهَ عالِمُ غَيبِ السَّماواتِ وَالأَرضِهمانا الله دانای غیب آسمانها و زمین است. إِنَّ
ریشه: ندارد؛ حرف تأکید و نصب است.
نقش دستوری: جملهٔ اسمیه را تأکید می‌کند و اسم خود را منصوب می‌سازد.
معنا: همانا، به‌راستی، یقیناً. اللَّهَ
ریشه: دربارهٔ اصل واژه دیدگاه‌های زبان‌شناختی گوناگونی وجود دارد؛ در کاربرد قرآنی، نام خاص ذات یگانهٔ پروردگار است.
نقش دستوری: اسم «إِنَّ» و منصوب است.
معنا: الله. عالِمُ
ریشه: ع‌ل‌م.
ساخت واژه: اسم فاعل از «عَلِمَ»؛ به معنای دانا و آگاه.
نقش دستوری: خبر «إِنَّ» و مرفوع است؛ «عالِمُ» به «غَيبِ» اضافه شده است.
معنا: دانا، آگاه. غَيبِ
ریشه: غیب.
ساخت واژه: اسم؛ چیزی که از حواس و دانش معمول انسان پنهان است.
نقش دستوری: مضافٌ‌إلیه و مجرور؛ وابسته به «عالِمُ».
معنا: غیب، امور پنهان و نادیدنی. السَّماواتِ
ریشه: س‌م‌و؛ مفرد آن «سَماء» است.
ساخت واژه: جمع مؤنث سالمِ «سماء» همراه با «ال».
نقش دستوری: مضافٌ‌إلیه و مجرور؛ نشانهٔ جرّ آن کسرهٔ ظاهری است.
معنا: آسمانها. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
نقش دستوری: «الأرض» را به «السماوات» پیوند می‌دهد.
معنا: و. الأَرضِ
ریشه: أ‌ر‌ض.
ساخت واژه: اسم مفرد معرفه با «ال».
نقش دستوری: به سبب عطف بر «السماوات» مجرور است.
معنا: زمین.
إِنَّهُ عَليمٌ بِذاتِ الصُّدورِیقیناً او به آنچه در سینه‌هاست، داناست. إِنَّ
ریشه: ندارد؛ حرف تأکید و نصب است.
نقش دستوری: جملهٔ اسمیه را تأکید می‌کند و اسم خود را منصوب می‌سازد.
معنا: همانا، به‌راستی، یقیناً. هُ
ریشه: ندارد؛ ضمیر است.
نقش دستوری: ضمیر متصل، اسم «إِنَّ» و در محل نصب است.
معنا: او؛ اشاره به الله. عَليمٌ
ریشه: ع‌ل‌م.
ساخت واژه: صیغهٔ مبالغه بر وزن «فَعيل» از ریشهٔ «عَلِمَ».
نقش دستوری: خبر «إِنَّ» و مرفوع است.
معنا: بسیار دانا، کاملاً آگاه. بِ
ریشه: ندارد؛ حرف جر است.
نقش دستوری: «ذات» را مجرور می‌کند.
معنا: به، نسبت به، دربارهٔ. ذاتِ
ریشه: ذ‌و؛ در اینجا به معنای درون و باطن است.
ساخت واژه: اسم؛ در ترکیب «ذات الصدور» به معنای آنچه در سینه‌ها و دل‌هاست.
نقش دستوری: اسم مجرور به «باء» و مضاف است.
معنا: درون، باطن، آنچه در سینه‌هاست. الصُّدورِ
ریشه: ص‌د‌ر.
ساخت واژه: جمع «صَدر» همراه با «ال».
نقش دستوری: مضافٌ‌إلیه و مجرور است.
معنا: سینه‌ها، دل‌ها، درون انسان‌ها. | 