007-087-041-أعراف

و اگر گروهی از شما به آنچه بدان فرستاده شده‌ام ایمان آورده‌اند و گروهی ایمان نیاورده‌اند، پس شکیبایی کنید تا الله میان ما داوری کند، و او بهترین داوران است.

وَإِن كانَ طائِفَةٌ مِنكُم آمَنوا بِالَّذي أُرسِلتُ بِهِ

و اگر گروهی از شما به آنچه بدان فرستاده شده‌ام ایمان آورده‌اند،

وَ ریشه: حرف عطف، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری: حرف عطف؛ معنا: و.

إِن ریشه: حرف، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری: حرف شرط جازم؛ معنا: اگر.

كانَ ریشه: ك و ن؛ فعل ماضی ناقص، سوم‌شخص مفرد مذکر؛ معنا: بود، باشد، وجود داشته باشد.

طائِفَةٌ ریشه: ط و ف؛ اسم مفرد مؤنث، مرفوع با تنوین ضمه، اسمِ «كانَ»؛ معنا: گروه، دسته، بخشی از مردم.

مِنكُم ریشه: «مِن» حرف است و ریشه ندارد؛ «كُم» ضمیر پیوستهٔ دوم‌شخص جمع است؛ از نظر گرامری: جار و مجرور، وابسته به «طائفة»؛ معنا: از شما.

آمَنوا ریشه: أ م ن؛ فعل ماضی، سوم‌شخص جمع مذکر؛ معنا: ایمان آوردند، باور کردند.

بِالَّذي ریشه: «بِ» حرف است و ریشه ندارد؛ «الَّذي» اسم موصول، مفرد مذکر؛ از نظر گرامری: «بِ» حرف جر و «الَّذي» مجرور به آن؛ معنا: به آنچه، به کسی که.

أُرسِلتُ ریشه: ر س ل؛ فعل ماضی مجهول، اول‌شخص مفرد؛ «تُ» ضمیر متصل در جایگاه نائب فاعل؛ معنا: فرستاده شدم.

بِهِ ریشه: «بِ» حرف است و ریشه ندارد؛ «هِ» ضمیر پیوستهٔ سوم‌شخص مفرد مذکر؛ از نظر گرامری: جار و مجرور؛ معنا: به آن، با آن، بدان.

وَطائِفَةٌ لَم يُؤمِنوا

و گروهی ایمان نیاورده‌اند،

وَ ریشه: حرف عطف، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری: حرف عطف؛ معنا: و.

طائِفَةٌ ریشه: ط و ف؛ اسم مفرد مؤنث، مرفوع با تنوین ضمه؛ از نظر گرامری: معطوف بر «طائفةٌ» پیشین؛ معنا: گروه، دسته.

لَم ریشه: حرف، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری: حرف نفی و جزم و قلب؛ فعل مضارع را مجزوم و معنای آن را به گذشته نفی می‌کند؛ معنا: نکردند، نیاوردند.

يُؤمِنوا ریشه: أ م ن؛ فعل مضارع، سوم‌شخص جمع مذکر، مجزوم به «لَم» با حذف نون؛ معنا: ایمان می‌آورند؛ و همراه با «لَم»: ایمان نیاوردند.

فَاصبِروا حَتّىٰ يَحكُمَ اللهُ بَينَنا

پس شکیبایی کنید تا الله میان ما داوری کند،

فَ ریشه: حرف، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری: حرف تفریع یا نتیجه؛ معنا: پس، بنابراین.

اصبِروا ریشه: ص ب ر؛ فعل امر، خطاب به جمع مذکر؛ «واو» ضمیر پیوستهٔ دوم‌شخص جمع و فاعل است؛ معنا: شکیبایی کنید، صبر کنید.

حَتّىٰ ریشه: حرف، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری: حرف غایت و نصب؛ فعل مضارع پس از خود را منصوب می‌کند؛ معنا: تا، تا هنگامی که.

يَحكُمَ ریشه: ح ك م؛ فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مذکر، منصوب به «حَتّىٰ» با فتحه؛ معنا: داوری کند، حکم کند.

اللهُ ریشه: نام خاص ذات الهی؛ از نظر گرامری: مرفوع با ضمه، فاعلِ «يَحكُمَ»؛ معنا: الله.

بَينَنا ریشه: ب ي ن؛ «بَينَ» اسم ظرف مکان، منصوب و مضاف؛ «نا» ضمیر پیوستهٔ اول‌شخص جمع در جایگاه مضاف‌الیه؛ معنا: میان ما.

وَهُوَ خَيرُ الحاكِمينَ

و او بهترین داوران است.

وَ ریشه: حرف عطف، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری: حرف عطف یا استیناف؛ معنا: و.

هُوَ ریشه: ضمیر، ریشهٔ اشتقاقی ندارد؛ از نظر گرامری: ضمیر منفصل سوم‌شخص مفرد مذکر، مبتدا؛ معنا: او.

خَيرُ ریشه: خ ي ر؛ اسم تفضیل، مرفوع با ضمه، خبرِ «هُوَ» و مضاف؛ معنا: بهتر، بهترین.

الحاكِمينَ ریشه: ح ك م؛ جمع مذکر سالم، مجرور با یاء، مضاف‌الیه؛ مفرد آن «حاكِم» است؛ معنا: داوران، حکم‌کنندگان.