| و این نیز به شرطی است، که از دسته کسانی باشد، که به پیغامِ الله ایمان آورده باشند و خود و دیگران را به صبر و شجاعت تشویق کنند و به دلسوزی های اجتماعی، یکدیگر را سفارش نمایند. (۱۷) |
| ثُمَّ كانَ مِنَ الَّذينَ آمَنوا وَتَواصَوا بِالصَّبرِ وَتَواصَوا بِالمَرحَمَةِ سپس از کسانی بود که ایمان آوردند و یکدیگر را به شکیبایی سفارش کردند و یکدیگر را به مهربانی سفارش نمودند. ثُمَّ كانَ مِنَ الَّذينَ آمَنواسپس از کسانی بود که ایمان آوردند.
وَتَواصَوا بِالصَّبرِو یکدیگر را به شکیبایی سفارش کردند.
وَتَواصَوا بِالمَرحَمَةِو یکدیگر را به مهربانی سفارش کردند.
|
این آیات 17 تا 20 سورهٔ «بلد» هستند و تصویری بسیار فشرده اما عمیق از راه رستگاری و سرانجام انسان ارائه می‌دهند.برداشت کلی پس از آن‌که آیات پیشین از کارهای دشواری چون آزاد کردن انسانِ در بند، خوراک دادن به یتیم خویشاوند یا نیازمندِ درمانده سخن می‌گوید، این آیات تأکید می‌کنند که نیکیِ کامل فقط عملِ ظاهری نیست. انسان باید:
اصحاب میمنه و اصحاب مشئمه
«عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ» «مؤصدة» یعنی کاملاً بسته و محکم‌شده. این تعبیر، شدتِ محرومیت و گرفتاری را نشان می‌دهد: نتیجهٔ انکارِ آگاهانه و بسته‌بودن در برابر حقیقت و رحمت، وضعیتی است که راه گریز از آن دشوار یا بسته است. از نظر اخلاقی هم می‌توان آن را هشداری دانست که انسان نباید چنان در خودخواهی، بی‌رحمی یا انکار فرو رود که راه بازگشت را بر خویش ببندد. پیام محوری این آیات می‌گویند دینداریِ اصیل سه بُعدِ جدا نشدنی دارد: ایمان+پایداری+رحمت نسبت به دیگران یعنی نجات، صرفاً در باور قلبی نیست و صرفاً در کمک اجتماعی هم خلاصه نمی‌شود؛ انسان باید هم حقیقت‌جو باشد، هم در دشواری‌ها استوار بماند، و هم نسبت به رنج دیگران مسئولیت و شفقت داشته باشد. |