075-026-032-قيامة

كَلَّا

هرگز چنین نیست.

كَلَّا
حرف ردع و بازدارندگی است؛ از ریشهٔ ثلاثیِ مشخصی ساخته نشده و برای ردّ، منع، هشدار و نفیِ پندار نادرست به‌کار می‌رود؛ در اینجا هشداری قاطع دربارهٔ فرارسیدن مرگ است.

إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ

آنگاه که جان به استخوان‌های ترقوه برسد.

إِذَا
ظرف زمان برای آینده و متضمّن معنای شرط است؛ به معنای «هنگامی که»، «آن‌گاه که»؛ مبنی بر سکون و در محل نصب بر ظرفیت زمانی است.

بَلَغَتِ
فعل ماضی، مؤنث مفرد، از ریشهٔ «ب ل غ»؛ به معنای «رسید»، «وصول یافت» و «به پایان یا حدّی معین رسید». تاء در پایان فعل، تاء تأنیث ساکنه است که هنگام پیوستن به «الـ» در «التَّرَاقِيَ» برای جلوگیری از التقاء ساکنین، با کسره خوانده می‌شود. فاعلِ آن ضمیری مستتر است که به «نفس» یا «روح» بازمی‌گردد.

التَّرَاقِيَ
اسم جمع، معرفه با «الـ»، از ریشهٔ «ر ق و»؛ مفرد آن «تَرْقُوَة» است و به استخوان‌های بالای سینه، میان گردن و شانه، یعنی «ترقوه‌ها» گفته می‌شود. در اینجا مفعولٌ‌بهِ فعل «بَلَغَت» و منصوب است؛ نشانهٔ نصب آن فتحهٔ مقدّر بر یاء پایانی است.