تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌگمان می‌کند که بلایی کمرشکن بر آن وارد خواهد شد. تَظُنُّ
ریشه: ظ ن ن. فعل مضارع، مفرد مؤنث غایب، از باب ثلاثی مجرد «ظَنَّ ـ يَظُنُّ»؛ یعنی گمان می‌کند، یقین دارد. فاعل آن ضمیر پنهان «هی» است که به «وُجوهٌ» در آیهٔ پیشین بازمی‌گردد. أَنْ
حرف مصدری و نصب؛ فعل مضارع پس از خود را منصوب می‌کند و با آن، تأویل به مصدر می‌شود؛ یعنی «این‌که». يُفْعَلَ
ریشه: ف ع ل. فعل مضارع مجهول، منصوب به «أَنْ»، مفرد مذکر غایب، از «فَعَلَ ـ يَفْعَلُ»؛ یعنی انجام داده شود، واقع شود. نایب فاعلِ آن «فَاقِرَةٌ» است. بِهَا
«بِـ»: حرف جر؛ به، بر. «هَا»: ضمیر پیوستهٔ مؤنث مفرد در محل جر با حرف جر، بازگشت‌کننده به «وُجوهٌ»؛ یعنی بر آن، بر آن چهره‌ها. فَاقِرَةٌ
ریشه: ف ق ر. اسم، مؤنث مفرد، مرفوع و نایب فاعلِ «يُفْعَلَ»؛ به معنای مصیبت سخت و کوبنده، بلای کمرشکن. اصل آن از «فَقْر» به معنای مهره‌های ستون فقرات است و به بلایی گفته می‌شود که گویی پشت انسان را می‌شکند. | 