091-013-027-شمس

پس فرستادهٔ الله به آنان گفت: «[مواظبِ] شترِ الله و آب‌دادنِ آن باشید.»

فَقالَ لَهُم رَسولُ اللهِ

پس فرستادهٔ الله به آنان گفت.

فَ: حرف عطف یا استئناف؛ برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین و رساندنِ معنای «پس».

قالَ: فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از ریشهٔ «ق و ل»؛ گفت، سخن گفت.

لَهُم: «لِ» حرف جر به معنای «به، برای»؛ «هُم» ضمیر پیوستهٔ جمع مذکر غایب در محل جر؛ به آنان.

رَسولُ: اسم مفرد مذکر، مرفوع و فاعلِ «قالَ»، از ریشهٔ «ر س ل»؛ فرستاده، پیام‌آور.

اللهِ: اسم جلاله، مضاف‌الیه و مجرور؛ الله.

ناقَةَ اللهِ وَسُقياها

[مواظبِ] شترِ الله و آب‌دادنِ آن باشید.

ناقَةَ: اسم مفرد مؤنث، منصوب؛ در اینجا بر حذر داشتن و هشدار دلالت دارد، با تقدیرِ «اِحذَروا»؛ شتر ماده.

اللهِ: اسم جلاله، مضاف‌الیه و مجرور؛ الله.

وَ: حرف عطف؛ و.

سُقياها: «سُقيا» اسم مصدر، منصوب و معطوف بر «ناقَةَ»؛ آب‌دادن، حقِ آب‌خوردن. «ها» ضمیر پیوستهٔ مؤنث مفرد در محل جرِ مضاف‌الیه؛ آب‌دادنِ آن، حق آبِ آن.