وَالقَمَرِ إِذا تَلاهاسوگند به ماه، آنگاه که از پیِ آن [خورشید] آید. وَ
حرفِ قسم و عطف است؛ برای سوگند بهکار رفته است و معنای «سوگند به» میدهد. القَمَرِ
از ریشهٔ «ق م ر»؛ اسم، مفرد، مذکر، معرفه با «ال»، مجرور بهسببِ واوِ قسم و نشانهٔ جرّ آن کسره است؛ به معنای «ماه». إِذا
ظرفِ زمان برای آینده، مبنی بر سکون و در محل نصب؛ به معنای «هنگامی که» یا «آنگاه که». تَلاها
از ریشهٔ «ت ل و»؛ فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب؛ «ها» ضمیر پیوسته، مفعولبه و مؤنثِ مفرد است. فعل «تَلا» در اینجا به معنای «از پیِ چیزی آمد، دنبال کرد» است؛ «ها» به خورشید بازمیگردد؛ یعنی «از پیِ آن آمد». | 