080-033-025-عبس

فَإِذا جاءَتِ الصّاخَّةُ

پس هنگامی که آن بانگِ کرکننده فرا رسد.

فَ
ریشه: حرفِ بی‌ریشه؛ حرف عطف یا استیناف است.
گرامر: مبنی، بدون محل اعرابی.
معانی: پس، آنگاه، بنابراین.

إِذا
ریشه: حرفِ بی‌ریشه؛ اسمِ ظرف است.
گرامر: ظرف زمان برای آینده، مبنی بر سکون، در محل نصب؛ معمولاً معنای شرط دارد.
معانی: هنگامی که، وقتی که، چون.

جاءَتْ
ریشه: ج ـ ي ـ ء؛ فعل «جاءَ» از باب «فَعَلَ».
گرامر: فعل ماضی، مبنی بر فتح؛ «تاء» تأنیث ساکن، بی‌محل از اعراب است و برای مؤنث بودن فاعل آمده است.
معانی: آمد، فرا رسید، واقع شد.

الصّاخَّةُ
ریشه: ص ـ خ ـ خ؛ از «صَخَّ» به معنای بانگ و صدای سخت و کوبنده بر گوش.
گرامر: اسم مؤنث، معرفه با «ال»، مرفوع با ضمه؛ فاعلِ فعل «جاءَتْ» است.
معانی: بانگِ بسیار شدید، فریادِ کرکننده، صدای هولناک؛ مراد، نفخه یا بانگ روز قیامت است.