فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكَ تَتَمارىٰپس دربارهٔ کدامیک از نعمتهای پروردگارت تردید و جدال میکنی؟ فَ
ریشه: حرف است و ریشهٔ اشتقاقی ندارد.
گرامر: حرف عطف یا استیناف؛ برای پیوند دادن این سخن با مطالب پیشین میآید.
معانی: پس، بنابراین، آنگاه. بِأَيِّ
ریشه: «أَيّ» اسم استفهام است و ریشهٔ فعلی ندارد؛ «بِ» حرف جر است.
گرامر: «بِ» حرف جر؛ «أَيِّ» اسم استفهامِ مجرور به «بِ» و مضاف است.
معانی: به کدام، دربارهٔ کدام، با کدام. آلاءِ
ریشه: أ ل و / أ ل ي؛ واژهٔ «آلاء» جمعِ «إِلًى» یا «أَلْي» به معنای نعمت است.
گرامر: مضافالیه برای «أَيِّ» و مجرور؛ نشانهٔ جرّ آن کسرهٔ مقدر بر همزه است.
معانی: نعمتها، بخششها، نشانههای نعمت و قدرت. رَبِّكَ
ریشه: ر ب ب.
گرامر: «رَبِّ» مضافالیه مجرور برای «آلاءِ» و «كَ» ضمیر متصلِ مخاطب، در محل جرّ مضافالیه است.
معانی: پروردگارت، مالک و تدبیرکنندهٔ تو، سرپرست تو. تَتَمارىٰ
ریشه: م ر ي.
گرامر: فعل مضارع مرفوع، مخاطب مفرد مذکر؛ از باب تفاعل: «تَتَمارَى». الف پایانی، الفِ مقصور است.
معانی: تردید میکنی، مجادله میکنی، درستیِ چیزی را به چالش میکشی، به شک و انکار میافتی. | 