053-054-024-نجم

فَغَشَّاهَا مَا غَشَّىٰ

پس آن شهر را با آنچه می‌بایست بپوشانَد، پوشاند.

فَ: حرف عطف یا استئناف؛ برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین و رساندنِ ترتیب و نتیجه؛ «پس، آنگاه».

غَشَّىٰ: فعل ماضی، ثلاثی مزید از باب تفعیل، ریشهٔ «غ ش ي»؛ فاعل آن الله است که در ساخت فعل به‌صورت ضمیر پنهان «هو» قرار دارد؛ به معنای «پوشاند، فراگرفت، دربرگرفت».

هَا: ضمیر پیوستهٔ منصوب، مفعول‌به؛ بازگشت آن به «زمین» است؛ «آن را».

مَا: اسم موصول یا مصدرى؛ در اینجا برای بزرگ‌نمایی و نامشخص گذاشتنِ شدتِ آنچه زمین را فراگرفت آمده است؛ «آنچه» یا «فراگرفتنِ عظیمی که».

غَشَّىٰ: فعل ماضی، ثلاثی مزید از باب تفعیل، ریشهٔ «غ ش ي»؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به الله بازمی‌گردد؛ صلهٔ «ما»؛ «پوشاند، فراگرفت».