وَأَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرَىٰو اینکه او همان پروردگارِ ستارهٔ شِعریٰ است. وَ
حرف عطف؛ از ریشهٔ مستقل ندارد؛ برای پیوند دادن این جمله با جملههای پیشین آمده و معنای «و» میدهد. أَنَّ
حرف مشبّه بالفعل؛ ریشهٔ مستقل ندارد؛ برای تأکید بهکار میرود و معنای «همانا، اینکه» میدهد. ـهُ
ضمیر متصلِ مبنی در محل نصب، اسمِ «أَنَّ»؛ به الله بازمیگردد و معنای «او» میدهد. هُوَ
ضمیر منفصلِ مبنی در محل رفع؛ ضمیر فصل یا مبتدا دانسته میشود؛ برای تأکید و اختصاص است و معنای «او، همان او» میدهد. رَبُّ
اسم مرفوع و خبرِ «أَنَّ»؛ از ریشهٔ «ر ب ب»؛ به معنای پروردگار، مالک، سرپرست، تدبیرکننده و پرورشدهنده است. الشِّعْرَىٰ
اسم مجرورِ مضافالیه برای «رَبُّ»؛ نام ستارهٔ «شِعریٰ» است؛ این ستاره در میان برخی عربهای پیش از اسلام پرستش میشد. | 