053-048-024-نجم

وَأَنَّهُ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ

و این‌که اوست که بی‌نیاز می‌کند و دارایی می‌بخشد.

وَ
حرف عطف؛ از ریشه نیست؛ به معنای «و» و پیونددهندهٔ این جمله با جمله‌های پیشین است.

أَنَّ
حرف مشبّه بالفعل و ناسخ؛ از ریشه نیست؛ برای تأکید می‌آید و جملهٔ اسمیه را منصوب می‌کند؛ به معنای «همانا، این‌که».

هُ
ضمیر متصل مبنی در محل نصب، اسمِ «أَنَّ»؛ ضمیر غایب مفرد مذکر؛ به معنای «او».

هُوَ
ضمیر منفصل مبنی در محل رفع؛ ضمیر غایب مفرد مذکر و ضمیر فصل، برای تأکید و اختصاص؛ به معنای «اوست».

أَغْنَىٰ
فعل ماضی، مبنی بر فتح مقدر بر الفِ مقصوره؛ از ریشهٔ «غ ن ي»؛ باب اِفعال، صیغهٔ سوم‌شخص مفرد مذکر؛ به معنای «بی‌نیاز کرد، توانگر ساخت، کفایت کرد».

وَ
حرف عطف؛ از ریشه نیست؛ به معنای «و» و پیونددهندهٔ دو فعل است.

أَقْنَىٰ
فعل ماضی، مبنی بر فتح مقدر بر الفِ مقصوره؛ از ریشهٔ «ق ن ي»؛ باب اِفعال، صیغهٔ سوم‌شخص مفرد مذکر؛ به معنای «دارایی بخشید، مالک گردانید، خشنود ساخت».