ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاءَ الْأَوْفَىٰسپس پاداشِ کامل و تمامِ خود را به او میدهند. ثُمَّ
ریشه: ندارد؛ حرف عطف است.
گرامر: حرف عطف مبنی بر فتح، دالّ بر ترتیب همراه با فاصله و تأخیر.
معانی: سپس، آنگاه، پس از آن. يُجْزَى
ریشه: ج ز ي.
گرامر: فعل مضارع مجهول، مرفوع با ضمهٔ مقدر بر الفِ پایانی؛ نائب فاعل آن «الْجَزَاءَ» نیست، بلکه در این ساخت، ضمیر متصل «ـهُ» مفعولبهِ معنایی و «الْجَزَاءَ» منصوب است؛ فعل در قرائت رایج به صورت «يُجْزَاهُ» آمده است.
معانی: پاداش داده میشود، جزا داده میشود، کیفر یا مزد داده میشود. هُ
ریشه: ندارد؛ ضمیر است.
گرامر: ضمیر متصل مبنی بر ضم، در محل نصب؛ به انسان اشاره دارد.
معانی: او را، به او. الْجَزَاءَ
ریشه: ج ز ي.
گرامر: اسم منصوب با فتحه؛ مصدر و مفعول مطلقِ تأکیدکننده یا بیانکنندهٔ نوعِ پاداش.
معانی: پاداش، جزا، مزد، کیفر در برابر عمل. الْأَوْفَىٰ
ریشه: و ف ي.
گرامر: صفت منصوب برای «الْجَزَاءَ»؛ اسم تفضیل بر وزن «أَفْعَل»، با الف مقصوره در پایان.
معانی: کاملتر، تمامتر، وفاکنندهتر، کاملترین و بینقصترین. | 