الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِآنکه در سینههای مردم وسوسه میکند. الَّذِي
ریشه: —؛ اسم موصولِ مفردِ مذکر، مبنی بر سکون، در محل جرّ، صفت یا بدل برای «الْوَسْوَاسِ» در آیهٔ پیشین؛ به معنای «آنکه، کسی که». يُوَسْوِسُ
ریشه: و س و س؛ فعل مضارع، معلوم، مفردِ مذکرِ غایب، از باب فعللۀ «وَسْوَسَ»؛ به معنای «وسوسه میکند، سخن پنهانی و گمراهکننده در دل میاندازد». فِي
ریشه: —؛ حرف جرّ؛ به معنای «در». صُدُورِ
ریشه: ص د ر؛ اسم جمعِ «صَدْر»، مجرور به سبب «فِي» و نشانهٔ جرّ آن کسره است؛ به معنای «سینهها، دلها، درونها». النَّاسِ
ریشه: أ ن س؛ اسم جمع، مجرور و مضافالیه برای «صُدُورِ»، نشانهٔ جرّ آن کسره است؛ به معنای «مردم، انسانها». | 