061-001-107-صف

هر چه در آسمان‌ها و هر چه در زمین است خدا را تسبیح گفته است، و او شکست‌ناپذیرِ حکیم است.

سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَما فِي الأَرضِ

هر آنچه در آسمان‌ها و هر آنچه در زمین است، خدا را تسبیح گفته است.

شرح واژه‌ها:

• سَبَّحَ: فعل ماضی، ریشه «س ب ح»، باب تفعیل؛ به معنای پاک دانستن، منزه شمردن از هر نقص.
• لِلَّهِ: «لِـ» حرف جر + «اللّه» اسم جلاله؛ جار و مجرور، متعلق به فعل «سَبَّحَ»، به معنای «برای خدا / خدا را».
• ما: اسم موصول عام، مفرد لفظی با معنای جمع؛ به معنای «هر چه / آنچه».
• فِي: حرف جر؛ به معنای «در».
• السَّماواتِ: اسم جمع، ریشه «س م و»، جمع مؤنث سالم «سماء»؛ مجرور به «فی»، به معنای آسمان‌ها.
• وَ: حرف عطف؛ به معنای «و».
• ما: اسم موصول عام، همانند قبل؛ «هر چه».
• فِي الأَرضِ: «فی» حرف جر + «الأرض» اسم مفرد، ریشه «أ ر ض»، مجرور؛ به معنای زمین.

وَهُوَ العَزيزُ الحَكيمُ

و او توانای شکست‌ناپذیر و حکیم است.

شرح واژه‌ها:

• وَ: حرف عطف یا استیناف؛ به معنای «و».
• هُوَ: ضمیر منفصل، سوم شخص مفرد مذکر؛ مبتدا.
• العَزيزُ: اسم، صیغهٔ صفت مشبهه، ریشه «ع ز ز»؛ خبر اول، به معنای قدرتمند، شکست‌ناپذیر.
• الحَكيمُ: اسم، صیغهٔ صفت مشبهه، ریشه «ح ك م»؛ خبر دوم، به معنای دارای حکمت و تدبیر استوار