085-001-028-بروج

آسمان که آن قلعه های محکم را دارد، گواه است. (آن قلعه های محکم که در آسمان است سيارات جلو و عقب زننده و پنهان شونده ایست که در سوره تکویر شرح داده شده، در سوره هفتم که تفسیر شد. و منفجر شدنِ آنها قبل از انفجارِ زمین، علامتی است برای نزدیک شدنِ انفجار زمین و قیامت و آنها را که شش سیاره ی ماه دار ِمنظومه شمسی می باشند که از زمین دورتر از خورشید قرار گرفته اند و طبق آیاتی از قرآن، دارای نفوسِ شبه بشرند. حتما بزودی دانشمندان بوجود آنها پی خواهند برد و کشف زندگی در آنها ثابت خواهد کرد، که قرآن كلام الله است و قیامت و آخرت حتمی است و علت اینکه در این سوره نام آنها قلعه های محکم یا بعبارت خود قرآن، برجها خوانده شده برای اینست که بدانیم، مانند برجها مردمی در آن زندگی میکنند که هم خود قوی هستند که از خارج به آنها تجاوز نشود و هم خانه و مکان آنها حصار و مشکلاتی دارد که دیگران بواسطه آن نمی توانند آنها را تسخیر نمایند.) (1)

وَالسَّماءِ ذاتِ البُروجِ

و سوگند به آسمانِ دارای برج‌ها.

وَ
حرف عطف یا قسم است؛ در اینجا «واوِ قسم» و به معنای «سوگند به» است.

السَّماءِ
ریشه: س م و؛ اسم، مفرد، مؤنث، معرفه با «ال»، مجرور به واوِ قسم و نشانهٔ جرّ آن کسرهٔ مقدر بر همزه است؛ به معنای آسمان، فضای بالای زمین، یا هر چیز بلند.

ذاتِ
ریشه: ذ و / ذ ا ت؛ اسم مؤنث، مفرد، مضاف، مجرور و نشانهٔ جرّ آن کسره است؛ به معنای دارای، صاحبِ، برخوردار از. «ذات» در اصل برای مؤنثِ «ذو» به کار می‌رود.

البُروجِ
ریشه: ب ر ج؛ اسم، جمعِ «بُرج»، معرفه با «ال»، مضاف‌الیه و مجرور، با نشانهٔ جرّ کسره؛ به معنای برج‌ها، جایگاه‌های بلند و آشکار؛ و در این آیه به جایگاه‌ها و منزلگاه‌های برجستهٔ ستارگان و اجرام آسمانی اشاره دارد.