قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِبگو: به پروردگار سپیدهدم پناه میبرم. قُلْ
از ریشهٔ «ق و ل»؛ فعل امر، مفرد مذکر، از باب «قالَ یَقولُ»؛ یعنی بگو. أَعُوذُ
از ریشهٔ «ع و ذ»؛ فعل مضارع، اولشخص مفرد، از «عاذَ یَعوذُ»؛ یعنی پناه میبرم، خود را در پناه قرار میدهم. بِ
حرف جر؛ یعنی به، با؛ در اینجا برای بیان پناهجویی و تمسک است: به پناهِ. رَبِّ
از ریشهٔ «ر ب ب»؛ اسم مجرور به حرف جر «بِ»، مضاف؛ یعنی پروردگار، مالک، سرپرست، تدبیرکننده و پرورشدهنده. الْفَلَقِ
از ریشهٔ «ف ل ق»؛ اسم مجرور و مضافالیه؛ یعنی شکافتن و شکافتهشدن؛ مقصود سپیدهدم، هنگامی که تاریکی شکافته و نور پدیدار میشود. | 