قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِبگو: به پروردگارِ مردم پناه میبرم. قُلْ
ریشه: «ق و ل»؛ فعل امر، مخاطب مفرد مذکر، از «قالَ یَقولُ»؛ معنا: بگو. أَعُوذُ
ریشه: «ع و ذ»؛ فعل مضارع، متکلم وحده، از «عاذَ یَعوذُ»؛ معنا: پناه میبرم، پناه میجویم. بِ
حرف جر؛ معنا: به، بهوسیلهٔ، در پناهِ. رَبِّ
ریشه: «ر ب ب»؛ اسم مجرور به حرف جر «بِ»، مضاف؛ معنا: پروردگار، سرپرست، تربیتکننده، صاحب و تدبیرکننده. النَّاسِ
ریشه: «أ ن س»؛ اسم مجرور، مضافالیه؛ جمعِ «إنسان» یا «ناس»؛ معنا: مردم، انسانها. | 