الَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰهمان کسی که تکذیب کرد و روی گرداند. الَّذِي
ریشه: ندارد؛ اسم موصول جامد است.
نقش دستوری: اسم موصول مفرد مذکر، مبنی، در جایگاه صفت یا بدل برای «مَن» در آیهٔ پیشین.
معنا: کسی که، آنکس که. كَذَّبَ
ریشه: کذب.
ساخت: فعل ماضی، باب تفعیل، بر وزن «فَعَّلَ».
نقش دستوری: فعل ماضی؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هُوَ» است.
معنا: تکذیب کرد، دروغ شمرد، نپذیرفت. وَ
ریشه: ندارد؛ حرف است.
نقش دستوری: حرف عطف.
معنا: و. تَوَلَّىٰ
ریشه: ولی.
ساخت: فعل ماضی، باب تفعّل، بر وزن «تَفَعَّلَ»؛ در اصل «تَوَلَّىَ» و به سبب قاعدهٔ اعلال به صورت «تَوَلَّىٰ» آمده است.
نقش دستوری: فعل ماضی؛ فاعل آن ضمیر پنهان «هُوَ» است.
معنا: روی گرداند، پشت کرد، اعراض نمود. | 