073-009-004-مزمل

پروردگارِ مشرق و مغرب است؛ هیچ معبودی جز او نیست، پس او را کارسازِ خود بگیر.

رَبُّ المَشرِقِ وَالمَغرِبِ

پروردگارِ مشرق و مغرب است.

رَبُّ
ریشه: «ر ب ب». اسم، مفرد، مذکر، مرفوع و مضاف است. معنای آن: پروردگار، مالک، سرپرست و تدبیرکننده.

المَشرِقِ
ریشه: «ش ر ق». اسم مکان، مفرد، مذکر، مجرور و مضاف‌الیه است. «الـ» برای معرفه‌کردن است. معنای آن: محل یا سوی طلوع خورشید؛ مشرق.

وَ
حرف عطف است. معنای آن: و.

المَغرِبِ
ریشه: «غ ر ب». اسم مکان، مفرد، مذکر، مجرور و معطوف بر «المشرق» است. «الـ» برای معرفه‌کردن است. معنای آن: محل یا سوی غروب خورشید؛ مغرب.

لا إِلٰهَ إِلّا هُوَ

هیچ معبودی جز او نیست.

لا
حرف نفیِ جنس است و نفی را بر همهٔ افرادِ پس از خود وارد می‌کند. معنای آن: هیچ، نیست.

إِلٰهَ
ریشه: «أ ل ه». اسم، مفرد، مذکر و منصوب است؛ اسمِ «لا»ی نفی جنس است. معنای آن: معبود، کسی یا چیزی که پرستیده می‌شود.

إِلّا
ادات استثنا و حصر است. معنای آن: مگر، جز.

هُوَ
ضمیر منفصل، مفرد، مذکر و مبنی است. در اینجا به الله بازمی‌گردد. معنای آن: او.

فَاتَّخِذهُ وَكيلًا

پس او را کارسازِ خود بگیر.

فَ
حرف تفریع است؛ یعنی این فرمان، نتیجهٔ مطالب پیشین است. معنای آن: پس، بنابراین.

اتَّخِذ
ریشه: «أ خ ذ». فعل امر، مفرد، مذکر و مخاطب است. معنای آن: بگیر، برگزین، قرار بده.

هُ
ضمیر متصل، مفرد، مذکر و مبنی در محل نصبِ مفعول‌به است و به الله بازمی‌گردد. معنای آن: او را.

وَكيلًا
ریشه: «و ك ل». اسم، مفرد، مذکر و منصوب است و مفعول دومِ «اتخذ» به‌شمار می‌آید. معنای آن: کارساز، سرپرست، نگهبان و کسی که امور به او سپرده می‌شود.