قالوا سُبْحانَ رَبِّنا إِنّا كُنّا ظالِمينَگفتند: «پروردگار ما منزّه است؛ بیتردید ما ستمکار بودیم.» قالوا
ریشه: «ق و ل». فعل ماضی، مبنی بر ضم بهسبب پیوستن «واوِ جماعت»؛ «واو» ضمیر متصل در محل رفع فاعل است. معنا: گفتند. سُبْحانَ
ریشه: «س ب ح». مصدر منصوب و مضاف؛ در اینجا برای پاکدانستن و منزّه شمردن بهکار رفته است. معنا: پاکی و منزّه بودن؛ منزّه است. رَبِّنا
«رَبِّ» ریشه: «ر ب ب». اسم مجرور و مضاف، بهسبب اضافه شدن به «نا»؛ معنا: پروردگار، سرپرست، مالک و تدبیرکننده. «نا» ضمیر متصل در محل جر مضافالیه است؛ معنا: ما. مجموعاً: پروردگار ما. إِنّا
«إِنَّ» حرف تأکید و نصب است؛ معنا: همانا، بیتردید. «نا» ضمیر متصل در محل نصب اسم «إِنَّ» است؛ معنا: ما. كُنّا
ریشه: «ك و ن». فعل ماضی ناقص، مبنی بر سکون بهسبب پیوستن «نا»؛ «نا» ضمیر متصل در محل رفع اسم «كان» است. معنا: بودیم. ظالِمينَ
ریشه: «ظ ل م». اسم فاعلِ جمع مذکر سالم از «ظالِم»؛ منصوب، چون خبر «كان» است. معنا: ستمکاران، کسانی که بر خود یا دیگران ستم میکنند. | 