وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍو یقیناً تو بر آیین و منشِ بزرگی هستی. وَ
حرف عطف یا آغازِ سخن است؛ ریشه ندارد؛ معنا: «و». إِنَّ
حرف تأکید و نصب است؛ ریشه ندارد؛ اسمِ خود را منصوب و خبرِ خود را مرفوع میکند؛ معنا: «همانا»، «یقیناً»، «بهراستی». كَ
ضمیر پیوستهٔ مخاطب، مبنی بر فتح، در جایگاه اسمِ «إِنَّ» است؛ ریشه ندارد؛ معنا: «تو». لَ
لامِ تأکید است که بر خبرِ «إِنَّ» وارد شده است؛ ریشه ندارد؛ معنا: برای تأکید، مانند «قطعاً» و «بهراستی». عَلَىٰ
حرف جر است؛ ریشه ندارد؛ معنا: «بر»؛ در اینجا بیانگر استواری و قرار داشتن بر یک خوی و صفت است. خُلُقٍ
اسم مفرد، مذکر، نکره و مجرور به «عَلَىٰ» است؛ ریشه: «خ ل ق»؛ معنا: خوی، سرشتِ رفتاری، منشِ درونی و صفتِ پایدارِ انسان، آیین و منش. عَظِيمٍ
صفتِ «خُلُقٍ» و مفرد، مذکر، نکره و مجرور است؛ ریشه: «ع ظ م»؛ معنا: بزرگ، والا، سترگ و بسیار ارزشمند. | 