074-048-005-مدثر

فَما تَنفَعُهُم شَفاعَةُ الشّافِعينَ

پس شفاعتِ شفاعت‌کنندگان به آنان سودی نمی‌بخشد.

فَ حرفِ استئناف یا نتیجه‌گیری است؛ ریشه ندارد؛ به معنای «پس»، «بنابراین» یا «در نتیجه».

ما حرفِ نفی است؛ ریشه ندارد؛ فعلِ پس از خود را منفی می‌کند؛ به معنای «نمی‌ـ».

تَنفَعُهُم از ریشهٔ «ن ف ع»؛ فعل مضارع، سوم‌شخص مفرد مؤنث، از باب «نَفَعَ ـ يَنفَعُ»؛ «تَنفَعُ» یعنی «سود می‌بخشد، فایده می‌رساند». ضمیر «هُم» ضمیر متصل در محل نصب، مفعول‌به است؛ یعنی «به آنان» یا «ایشان را».

شَفاعَةُ از ریشهٔ «ش ف ع»؛ اسم و مصدرِ «شَفَعَ»؛ مرفوع و فاعلِ فعل «تَنفَعُ» است. به معنای «شفاعت»، «میانجی‌گری» و «درخواستِ بخشش یا کمک برای دیگری».

الشّافِعينَ از ریشهٔ «ش ف ع»؛ جمع مذکر سالمِ «شافِع» و اسم فاعل از «شَفَعَ»؛ مجرور به سبب اضافه‌شدن به «شَفاعَةُ» و نشانهٔ جرّ آن «یاء» است. به معنای «شفاعت‌کنندگان»، «میانجی‌گران» یا «کسانی که برای دیگری درخواست می‌کنند».