| لَا تُبْقِي وَلَا تَذَرُ نه چیزی را باقی میگذارد و نه چیزی را رها میکند. لَا تُبْقِي وَلَا تَذَرُنه باقی میگذارد و نه وا مینهد. لَا
حرف نفی است؛ فعل مضارعِ پس از خود را در اینجا نفی میکند و معنای «نمیـ» میدهد. تُبْقِي
از ریشهٔ «بَقِيَ» به معنای «باقی ماندن» است؛ فعل مضارع، باب اِفعال «أَبْقَى يُبْقِي»، مفرد مؤنث غایب. فاعلِ آن ضمیر پنهان «هی» است که به «سَقَر» بازمیگردد؛ معنایش: «باقی میگذارد». وَ
حرف عطف است؛ دو بخش جمله را به یکدیگر پیوند میدهد و معنای «و» یا در ساختار منفیِ این آیه، «و نه» میدهد. لَا
حرف نفی است؛ فعل مضارعِ «تَذَرُ» را نفی میکند و معنای «نمیـ» دارد. تَذَرُ
از ریشهٔ «وَذَرَ» به معنای «رها کردن، واگذاشتن و باقی گذاشتن» است؛ فعل مضارع، مفرد مؤنث غایب. فاعلِ آن ضمیر پنهان «هی» است که به «سَقَر» بازمیگردد؛ معنایش: «رها میکند» یا «وا مینهد». | 