| وَمَا أَدْرَاكَ مَا سَقَرُ و چه چیز تو را آگاه کرد که سَقَر چیست؟ وَمَا أَدْرَاكَ مَا سَقَرُو چه چیز تو را آگاه کرد که سَقَر چیست؟ وَ
حرف عطف یا استیناف است؛ از ریشهٔ مستقلّی نیست و در اینجا برای پیوند با آیات پیشین آمده است؛ معنا: «و». مَا
اسم استفهام، مبنی و در محل رفع مبتدا است؛ از ریشهٔ فعلی نیست؛ برای پرسشی که معنای بزرگنمایی و بیانِ عظمت دارد؛ معنا: «چه چیز؟». أَدْرَاكَ
فعل ماضی، باب اِفعال، از ریشهٔ «دری» است؛ «أَدْرَى» یعنی «آگاه کرد، دانا ساخت»؛ «کَ» ضمیر پیوسته و مفعولبهِ نخست، خطاب به پیامبر است؛ معنا: «تو را آگاه کرد». مَا
اسم استفهام، مبنی و در محل رفع مبتدا است؛ از ریشهٔ فعلی نیست؛ پرسش برای بیانِ ناشناختگیِ حقیقت و هولِ سَقَر؛ معنا: «چه چیزی / چیست؟». سَقَرُ
اسم خاصّ برای یکی از نامهای دوزخ، مرفوع و خبرِ «ما» است؛ از ریشهٔ «سقر» به معنای سوزاندن و گداختن با حرارت شدید دانسته شده است؛ معنا: «سَقَر»، دوزخی با سوزندگی سخت. | 