| سَأُصْلِيهِ سَقَرَ بهزودی او را در سَقَر درمیآورم و میسوزانم. سَأُصْلِيهِ سَقَرَبهزودی او را در دوزخِ سَقَر وارد میکنم تا بسوزد. سَ
حرف استقبال است؛ برای نشاندادن آینده بهکار میرود و معنای «بهزودی» یا «خواهم» میدهد. أُصْلِي
فعل مضارع، متکلمِ وحده، از باب اِفعال، ریشه: «ص ل ي». «أَصْلَى يُصْلِي» یعنی کسی را وارد آتش کردن، در آتش افکندن و سوزاندن. «أُصْلِي» یعنی: «وارد آتش میکنم» یا «میسوزانم». هِ
ضمیر متصلِ منصوب و مفعولبه است؛ به «ولید بن مغیره» بازمیگردد که در آیات پیشین دربارهٔ او سخن گفته شده است. معنایش: «او را». سَقَرَ
اسمِ دوزخ و نام یکی از جایگاههای عذاب است. از نظر گرامری، مفعولبهِ دوم برای «أُصْلِي» است و با فتحه آمده است. معنایش: «سَقَر»، دوزخی بسیار سوزان و سخت. | 