074-011-005-مدثر

ذَرْنِي وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًا

مرا با آن‌که او را تنها آفریدم، واگذار.

ذَرْنِي
از ریشهٔ «و ذ ر»؛ فعل امر، مبنی بر سکون، از «وَذَرَ ـ يَذَرُ» به معنای رها کردن و واگذاشتن. «ياء» ضمیر متصل در محل نصب، مفعول‌به است؛ یعنی: «مرا واگذار».

وَ
حرف عطف؛ برای پیوند دادن «مرا» با «آن‌که او را آفریدم» آمده است و در اینجا معنای «با» و واگذاریِ امرِ او را می‌رساند.

مَنْ
اسم موصول، مبنی بر سکون، در محل نصب و معطوف بر ضمیر «ياء» در «ذَرْنِي»؛ یعنی: «آن‌که».

خَلَقْتُ
از ریشهٔ «خ ل ق»؛ فعل ماضی، مبنی بر سکون به سبب اتصال به «تاء» فاعل. «تاء» ضمیر متصل در محل رفع، فاعل است؛ یعنی: «آفریدم».

وَحِيدًا
از ریشهٔ «و ح د»؛ اسم یا صفت، منصوب با فتحه، و حال برای ضمیر محذوفِ بازگشت‌کننده به «مَنْ» است. معنایش: تنها، بی‌مال، بی‌فرزند و بی‌یاور؛ یعنی او را در آغاز، تنها و تهی‌دست آفریدم.