نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍپیشانیِ دروغگو و گناهکار.نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍپیشانیای دروغگو و خطاکار. نَاصِيَةٍ
ریشه: «ن ص و»؛ اسم مؤنث، مفرد، نکره، مجرور. به معنای پیشانی و نیز موی جلوی سر است. در این آیه، مقصود پیشانیِ شخصی است که با تکبّر و مخالفت، گناه میکند. كَاذِبَةٍ
ریشه: «ك ذ ب»؛ اسم فاعل مؤنث، مفرد، نکره، مجرور؛ صفتِ «نَاصِيَةٍ» است. به معنای دروغگو، دروغپرداز و نسبتدهندهٔ سخنِ خلافِ واقع است. خَاطِئَةٍ
ریشه: «خ ط أ»؛ اسم فاعل مؤنث، مفرد، نکره، مجرور؛ صفتِ «نَاصِيَةٍ» است. به معنای گناهکار، خطاکار و کسی است که آگاهانه راه گناه را میپیماید. | 