096-015-002-علق

هرگز! اگر بازنایستد، قطعاً او را از موی پیشانی می‌کشیم.

كَلَّا لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِيَةِ

هرگز! اگر بازنایستد، قطعاً او را از موی پیشانی می‌کشیم.

كَلَّا
حرف ردع و بازدارندگی است؛ ریشهٔ فعلی ندارد. برای منع، سرزنش و ردّ رفتار نادرست می‌آید؛ یعنی: هرگز، چنین نیست، دست بردار.

لَئِنْ
ترکیب از «لَـ» و «إِنْ» است؛ «لَـ» لامِ موطئه برای سوگند و تأکید، و «إِنْ» حرف شرط جازم است. معنا: اگر به‌راستی، اگر قطعاً.

لَمْ
حرف نفی، جزم و قلب است؛ ریشه ندارد. فعل مضارع را مجزوم می‌کند و معنای آن را به گذشته نفی می‌برد؛ یعنی: نکرد، بازنایستاد.

يَنْتَهِ
از ریشهٔ «ن ه ي» و فعل «اِنْتَهَى ـ يَنْتَهِي» است. فعل مضارع، معلوم، مفرد، مذکر، غایب و مجزوم به «لَمْ» است؛ حذف حرف علّهٔ پایانی نشانهٔ جزم آن است. معنا: بازایستد، دست بکشد، پایان دهد.

لَنَسْفَعًا
از ریشهٔ «س ف ع» و فعل «سَفَعَ ـ يَسْفَعُ» است. «لَـ» لامِ جوابِ قسم و تأکید، «نَسْفَعَنَّ» فعل مضارع معلوم با نون تأکید ثقیله است؛ به سبب اتصال نون تأکید، بر فتح بنا شده است. در رسم عثمانی، نون تأکید به صورت الف نوشته شده است. معنا: قطعاً می‌کشیم، سخت می‌گیریم؛ مقصود، کشیدن خفت‌بار شخص از موی پیشانی است.

بِالنَّاصِيَةِ
«بِـ» حرف جر است و «النَّاصِيَةِ» از ریشهٔ «ن ص و» یا «ن ص ي» دانسته شده است. اسم مؤنث، مفرد، معرفه با «الـ» و مجرور به حرف جر است. معنا: به موی جلوی سر، موی پیشانی؛ و در اینجا کنایه از گرفتن و کشیدن خودِ شخص با خواری است.