| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُم مِنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً ۚ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ ای کسانی که ایمان آوردهاید، با آن گروه از کافران که به شما نزدیکترند پیکار کنید، و باید در شما سختی و استواری ببینند؛ و بدانید که الله با پرهیزگاران است. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواای کسانی که ایمان آوردهاید، يَا: حرف ندا؛ برای خطاب و صدا زدن به کار میرود؛ ریشهٔ فعلی ندارد؛ معنای آن «ای» است.
أَيُّهَا: «أَيُّ» اسم ندا و منادای مبنی بر ضم در محل نصب؛ «ها» حرف تنبیه و توجهدهنده است؛ در ترکیب خطاب رسمی و تأکیدی میآید؛ معنا: «ای».
الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ مبنی؛ برای اشاره به گروهی از مردان یا عموم افراد به کار میرود؛ معنا: «کسانی که».
آمَنُوا: فعل ماضی، صیغهٔ سومشخص جمع مذکر؛ از باب إفعال، ریشهٔ «أ م ن»؛ «واو» ضمیر فاعلی جمع مذکر است؛ معنا: «ایمان آوردند»، «باور کردند»، «امنیت و اطمینان قلبی یافتند».
قَاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُم مِنَ الْكُفَّارِبا آن کسانی از کافران که به شما نزدیکاند پیکار کنید، قَاتِلُوا: فعل امر، صیغهٔ دومشخص جمع مذکر؛ از باب مفاعله، ریشهٔ «ق ت ل»؛ «واو» ضمیر فاعلی جمع مذکر است؛ معنا: «پیکار کنید»، «بجنگید».
الَّذِينَ: اسم موصول جمع مذکر؛ مفعولٌبه برای «قاتلوا»؛ معنا: «کسانی را که».
يَلُونَكُم: فعل مضارع مرفوع، صیغهٔ سومشخص جمع مذکر؛ از ریشهٔ «و ل ي»؛ «واو» ضمیر فاعلی جمع مذکر است و «كُم» ضمیر متصل مفعولی، دومشخص جمع مذکر؛ معنا: «نزدیک شما هستند»، «در پی شما قرار دارند»، «هممرز یا مجاور شمایند».
مِنَ: حرف جر؛ میتواند برای بیان بخشی از یک گروه یا توضیح جنس و گروه باشد؛ معنا: «از»، «از میان».
الْكُفَّارِ: اسم جمع، مجرور به «مِن»؛ جمع «كافر»؛ ریشهٔ «ك ف ر»؛ معنا: «کافران»، «انکارکنندگان»، «پوشانندگان حق».
وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةًو باید در شما سختی و استواری بیابند، وَ: حرف عطف؛ برای پیوند دادن جملهها یا معناها؛ معنا: «و».
لْيَجِدُوا: «لْـ» لام امر؛ «يَجِدُوا» فعل مضارع مجزوم به لام امر، صیغهٔ سومشخص جمع مذکر؛ از ریشهٔ «و ج د»؛ «واو» ضمیر فاعلی جمع مذکر است؛ معنا: «باید بیابند»، «باید مشاهده کنند»، «باید احساس کنند».
فِيكُمْ: «فِي» حرف جر؛ «كُم» ضمیر متصل، دومشخص جمع مذکر، در محل جر؛ معنا: «در شما»، «در میان شما»، «از جانب شما».
غِلْظَةً: اسم مفرد مؤنث، منصوب؛ ریشهٔ «غ ل ظ»؛ مفعولٌبه برای «يَجِدُوا»؛ معنا: «سختی»، «شدت»، «استواری»، «صلابت»، «نرمینکردن در جای لازم».
وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَو بدانید که الله با پرهیزگاران است. وَ: حرف عطف؛ برای پیوند جمله با جملهٔ پیشین؛ معنا: «و».
اعْلَمُوا: فعل امر، صیغهٔ دومشخص جمع مذکر؛ از ریشهٔ «ع ل م»؛ «واو» ضمیر فاعلی جمع مذکر است؛ معنا: «بدانید»، «آگاه باشید».
أَنَّ: حرف تأکید و نصب؛ جملهٔ اسمیه پس از خود را مؤکد میکند؛ معنا: «که همانا»، «که».
اللَّهَ: اسم جلاله؛ منصوب به سبب «أَنَّ» و اسمِ «أَنَّ» است؛ معنا: «الله».
مَعَ: ظرف مکان یا همراهی؛ منصوب و در اینجا خبرِ «أَنَّ» به شمار میآید؛ معنا: «با»، «همراه».
الْمُتَّقِينَ: اسم فاعل جمع مذکر سالم، مجرور به یاء در ترکیب با «مَعَ»؛ از باب افتعال، ریشهٔ «و ق ي»؛ مفرد آن «مُتَّقِي» است؛ معنا: «پرهیزگاران»، «تقواپیشگان»، «کسانی که خود را از نافرمانی و عذاب الهی نگه میدارند». | 