009-035-113-توبة

روزی که آن اندوخته‌ها در آتش دوزخ گداخته می‌شود، سپس با آن‌ها پیشانی‌ها و پهلوها و پشت‌هایشان داغ نهاده می‌شود؛ این همان چیزی است که برای خودتان اندوختید، پس بچشید آنچه را پیوسته می‌اندوختید.

يَومَ يُحمىٰ عَلَيها في نارِ جَهَنَّمَ

روزی که آن اندوخته‌ها در آتش دوزخ گداخته می‌شود.

يَومَ: ریشه: «ي و م»؛ اسم زمان، منصوب؛ به معنای «روز»، «هنگام»، «زمانی که».
يُحمىٰ: ریشه: «ح م ي»؛ فعل مضارع مجهول، صیغهٔ سوم‌شخص مفرد مذکر؛ از باب إفعال «أحمى»، به معنای «داغ کرده می‌شود»، «گداخته می‌شود».
عَلَيها: «على» حرف جر به معنای «بر»، «روی»، «علیه» + «ها» ضمیر متصل سوم‌شخص مفرد مؤنث؛ مرجع آن به اموال و اندوخته‌ها برمی‌گردد؛ یعنی «بر آن‌ها / روی آن‌ها».
في: حرف جر؛ به معنای «در»، «داخلِ».
نارِ: ریشه: «ن و ر» یا در کاربرد اسمی «نار»؛ اسم مجرور به سبب حرف جر «في»؛ به معنای «آتش».
جَهَنَّمَ: اسم خاص برای دوزخ؛ مضاف‌الیه برای «نارِ»؛ غیرمنصرف و در اینجا مجرور به فتحه؛ به معنای «جهنم»، «دوزخ».

فَتُكوىٰ بِها جِباهُهُم وَجُنوبُهُم وَظُهورُهُم

سپس با آن‌ها پیشانی‌ها و پهلوها و پشت‌هایشان داغ نهاده می‌شود.

فَتُكوىٰ: «فَـ» حرف عطف یا ترتیب، به معنای «پس»، «سپس» + «تُكوىٰ» ریشه: «ك و ي»؛ فعل مضارع مجهول، سوم‌شخص مفرد مؤنث؛ به معنای «داغ نهاده می‌شود»، «سوزانده می‌شود با داغ».
بِها: «بِـ» حرف جر، به معنای «با»، «به وسیلهٔ» + «ها» ضمیر متصل سوم‌شخص مفرد مؤنث؛ یعنی «با آن / به وسیلهٔ آن»؛ مرجع آن به اموال گداخته‌شده برمی‌گردد.
جِباهُهُم: ریشه: «ج ب ه»؛ «جِباه» جمع «جَبهة» به معنای «پیشانی‌ها»؛ مرفوع و نایب فاعل در ساختار مجهول؛ «هُم» ضمیر متصل سوم‌شخص جمع مذکر، به معنای «شان»؛ یعنی «پیشانی‌هایشان».
وَجُنوبُهُم: «وَ» حرف عطف، به معنای «و» + «جُنوب» ریشه: «ج ن ب»؛ جمع «جَنب» به معنای «پهلوها»، «کناره‌های بدن»؛ مرفوع و معطوف بر «جِباهُهُم»؛ «هُم» ضمیر متصل سوم‌شخص جمع مذکر؛ یعنی «و پهلوهایشان».
وَظُهورُهُم: «وَ» حرف عطف، به معنای «و» + «ظُهور» ریشه: «ظ هـ ر»؛ جمع «ظَهر» به معنای «پشت‌ها»؛ مرفوع و معطوف بر «جِباهُهُم»؛ «هُم» ضمیر متصل سوم‌شخص جمع مذکر؛ یعنی «و پشت‌هایشان».

هٰذا ما كَنَزتُم لِأَنفُسِكُم

این همان چیزی است که برای خودتان اندوختید.

هٰذا: اسم اشاره برای مفرد مذکر نزدیک؛ در اینجا برای اشاره به همان اندوخته و نتیجهٔ آن آمده است؛ به معنای «این».
ما: اسم موصول؛ به معنای «آنچه»، «چیزی که».
كَنَزتُم: ریشه: «ك ن ز»؛ فعل ماضی، صیغهٔ دوم‌شخص جمع مذکر؛ به معنای «اندوختید»، «گنج کردید»، «ذخیره ساختید».
لِأَنفُسِكُم: «لِـ» حرف جر، به معنای «برای»، «به سودِ» یا در اینجا با بار طعنه‌آمیز «برای خودتان» + «أَنفُس» ریشه: «ن ف س»؛ جمع «نَفس»، اسم مجرور؛ به معنای «خودها»، «جان‌ها»، «نفس‌ها» + «كُم» ضمیر متصل دوم‌شخص جمع مذکر؛ یعنی «برای خودتان».

فَذوقوا ما كُنتُم تَكنِزونَ

پس بچشید آنچه را پیوسته می‌اندوختید.

فَذوقوا: «فَـ» حرف نتیجه یا ترتیب، به معنای «پس» + «ذوقوا» ریشه: «ذ و ق»؛ فعل امر، صیغهٔ دوم‌شخص جمع مذکر؛ به معنای «بچشید»، «مزه کنید»، و در اینجا کنایه از «کیفرش را تجربه کنید».
ما: اسم موصول؛ به معنای «آنچه»، «چیزی که».
كُنتُم: ریشه: «ك و ن»؛ فعل ماضی ناقص، صیغهٔ دوم‌شخص جمع مذکر؛ به معنای «بودید»؛ همراه با فعل مضارع بعدی، استمرار در گذشته را می‌رساند: «پیوسته می‌کردید».
تَكنِزونَ: ریشه: «ك ن ز»؛ فعل مضارع، صیغهٔ دوم‌شخص جمع مذکر؛ به معنای «می‌اندوزید»، «گنج می‌کنید»، «ذخیره می‌سازید».