009-032-113-توبة

می‌خواهند نور الله را با دهان‌های خود خاموش کنند، و الله نمی‌پذیرد مگر اینکه نور خود را کامل گرداند، هرچند کافران ناخشنود باشند.

يُريدونَ أَن يُطفِئوا نورَ الله بِأَفواهِهِم

می‌خواهند نور الله را با دهان‌های خود خاموش کنند.

يُريدونَ: ریشه: ر و د؛ فعل مضارع، صیغهٔ جمع مذکر غایب، مرفوع به ثبوت نون؛ از باب إفعال: أرادَ يُريدُ؛ معنا: می‌خواهند، قصد می‌کنند، اراده دارند.
أَن: حرف مصدری و ناصب؛ فعل مضارع بعد از خود را منصوب می‌کند؛ معنا: که، تا اینکه.
يُطفِئوا: ریشه: ط ف أ؛ فعل مضارع منصوب به أَن، صیغهٔ جمع مذکر غایب، علامت نصب: حذف نون؛ از باب إفعال: أطفأَ يُطفِئُ؛ معنا: خاموش کنند، فرو نشانند.
نورَ: ریشه: ن و ر؛ اسم مفرد مذکر، مفعول‌به برای يُطفِئوا، منصوب؛ معنا: نور، روشنایی، هدایت.
الله: اسم خاص برای ذات پروردگار؛ در اینجا مضاف‌الیه برای نورَ، مجرور از نظر جایگاه نحوی؛ معنا: الله، خدای یگانه.
بِأَفواهِهِم: شامل بِـ + أَفواه + هِم؛ بِـ حرف جر، معنا: با، به‌وسیلهٔ؛ أَفواه جمع فم، ریشه: ف و ه، اسم جمع، مجرور به حرف جر؛ معنا: دهان‌ها؛ هِم ضمیر متصل جمع مذکر غایب، مضاف‌الیه؛ معنا: آنان، خودشان.

وَيَأبَى الله إِلّا أَن يُتِمَّ نورَهُ

و الله نمی‌پذیرد مگر اینکه نور خود را کامل گرداند.

وَ: حرف عطف؛ معنا: و.
يَأبَى: ریشه: أ ب ي؛ فعل مضارع، صیغهٔ مفرد مذکر غایب، مرفوع با ضمهٔ مقدر بر الف مقصوره؛ معنا: نمی‌پذیرد، خودداری می‌کند، امتناع می‌ورزد.
الله: اسم خاص برای ذات پروردگار؛ فاعلِ يَأبَى، مرفوع از نظر جایگاه نحوی؛ معنا: الله، خدای یگانه.
إِلّا: حرف استثنا و حصر؛ معنا: مگر، جز.
أَن: حرف مصدری و ناصب؛ فعل مضارع بعد از خود را منصوب می‌کند؛ معنا: که، اینکه.
يُتِمَّ: ریشه: ت م م؛ فعل مضارع منصوب به أَن، صیغهٔ مفرد مذکر غایب؛ از باب إفعال: أتمَّ يُتِمُّ؛ معنا: کامل کند، تمام گرداند، به کمال برساند.
نورَهُ: شامل نور + هُ؛ نور ریشه: ن و ر، اسم مفرد مذکر، مفعول‌به برای يُتِمَّ، منصوب؛ معنا: نور، روشنایی، هدایت؛ هُ ضمیر متصل مفرد مذکر غایب، مضاف‌الیه، مرجع آن الله است؛ معنا: او، خودش.

وَلَو كَرِهَ الكافِرونَ

هرچند کافران ناخشنود باشند.

وَ: حرف عطف یا حالیه؛ معنا: و، در حالی که.
لَو: حرف شرط غیرجازم؛ در اینجا برای بیان حالت فرضی یا تأکید بر وقوع معنا با وجود مخالفت؛ معنا: اگرچه، هرچند.
كَرِهَ: ریشه: ك ر ه؛ فعل ماضی، صیغهٔ مفرد مذکر غایب؛ معنا: ناخوش داشت، ناپسند شمرد، کراهت داشت، ناخشنود شد.
الكافِرونَ: ریشه: ك ف ر؛ اسم فاعل جمع مذکر سالم، فاعلِ كَرِهَ، مرفوع به واو؛ معنا: کافران، انکارکنندگان، کسانی که حق را می‌پوشانند یا انکار می‌کنند.