064-016-108-تغابن

پس تا آنجا که توان دارید از خدا پروا کنید، و بشنوید و فرمان ببرید، و انفاق کنید که برای خودتان بهتر است؛ و هر کس از بخلِ نفسِ خویش نگاه داشته شود، آنان همان رستگاران‌اند.

فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ

پس تا آنجا که توان دارید از خدا پروا کنید.
فَ: حرف عطف و نتیجه.
اتَّقُوا: فعل امر جمع، باب افتعال، از ریشهٔ «و ق ی»، به معنای پرهیز کردن و نگه‌داشتن خود.
اللَّهَ: اسم جلاله، مفعول‌به منصوب.
مَا: اسم موصول یا مصدریه، به معنای «آنچه / تا حدّی که».
اسْتَطَعْتُمْ: فعل ماضی، باب استفعال، از ریشهٔ «ط و ع»، به معنای توانستن؛ «تم» ضمیر متصل فاعل جمع.

وَاسْمَعُوا وَأَطِيعُوا

و بشنوید و فرمان ببرید.
وَ: حرف عطف.
اسْمَعُوا: فعل امر جمع، باب فعل، از ریشهٔ «س م ع»، به معنای شنیدن با توجه و پذیرش.
وَ: حرف عطف.
أَطِيعُوا: فعل امر جمع، باب إفعال، از ریشهٔ «ط و ع»، به معنای اطاعت کردن و فرمان‌بردن.

وَأَنْفِقُوا خَيْرًا لِأَنْفُسِكُمْ

و انفاق کنید که برای خودتان بهتر است.
وَ: حرف عطف.
أَنْفِقُوا: فعل امر جمع، باب إفعال، از ریشهٔ «ن ف ق»، به معنای خرج کردن و انفاق نمودن.
خَيْرًا: اسم منصوب، مفعول‌به یا حال، به معنای نیکی و سود.
لِأَنْفُسِكُمْ: لِ حرف جر؛ أَنْفُسِ اسم جمع «نفس» مجرور؛ كُمْ ضمیر متصل مضاف‌الیه، به معنای «برای خودتان».

وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

و هر کس از بخلِ نفسِ خویش حفظ شود، آنان همان رستگاران‌اند.
وَ: حرف عطف.
مَنْ: اسم شرط جازم، به معنای «هر کس».
يُوقَ: فعل مضارع مجهول مجزوم، از ریشهٔ «و ق ی»، به معنای حفظ شدن و نگاه داشته شدن.
شُحَّ: اسم منصوب، مفعول‌به، از ریشهٔ «ش ح ح»، به معنای بخل شدید و حرص.
نَفْسِهِ: نَفْس اسم مجرور مضاف‌الیه؛ هِ ضمیر متصل، به معنای «نفس او».
فَ: حرف جواب شرط.
أُولَٰئِكَ: اسم اشاره جمع، مبتدا.
هُمُ: ضمیر فصل برای تأکید.
الْمُفْلِحُونَ: خبر مبتدا، اسم فاعل جمع از ریشهٔ «ف ل ح»، به معنای رستگاران و کامیابان.