| إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍ نیکوکاران قطعاً در نعمتی فراوان و پایدارند. إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِي نَعِيمٍنیکوکاران بیتردید در نعمت و آسایش فراوان هستند. إِنَّ
حرف تأکید و نصب است؛ ریشه ندارد. برای تأکید جمله بهکار میرود و اسمِ خود را منصوب میکند. الْأَبْرَارَ
ریشه: ب ر ر؛ جمعِ «بَرّ» یا «بارّ» است. اسمِ «إِنَّ» و منصوب با فتحه است. «بَرّ» به معنای بسیار نیکوکار، فرمانبردار، راستکردار و دارای نیکی فراوان است. لَفِي
از «لَـ» و «فِي» تشکیل شده است. «لَـ» لامِ تأکید است و ریشه ندارد؛ برای تأکید بیشتر میآید. «فِي» حرف جر و بیریشه است؛ معنای آن «در» است. مجموعِ آنها یعنی: «قطعاً در». نَعِيمٍ
ریشه: ن ع م؛ اسم مفرد و مجرور با کسره است، زیرا پس از «فِي» آمده است. به معنای نعمت فراوان، خوشی، آسایش، رفاه و برخورداری پایدار است. | 