ابولهب هم یکی از سرسختترین مخالفان پیامبر اسلام در مکه بود. نام اصلی او عبدالعُزّی بن عبدالمطلب بود و به سبب چهره روشن و سرخفامش به او «ابولهب» میگفتند. ابولهب عموی پیامبر بود. با وجود این خویشاوندی نزدیک، از دشمنان آشکار پیامبر شد. همسر او اُمّ جمیل بود؛ نامش را معمولاً اَروى بنت حَرب بن اُمیّه نوشتهاند. او خواهر ابوسفیان و از خاندان بنیامیه بود. قرآن از او با تعبیر: «وَامرَأَتُهُ حَمّالَةَ الحَطَبِ» یاد میکند؛ یعنی «همسرش، هیزمکش». او در دشمنی با پیامبر نقش فعالی داشت: سخنچینی میکرد، مردم را علیه پیامبر تحریک میکرد و بنا بر گزارشهای مشهور، خار و خاشاک یا چیزهای آسیبزا در مسیر رفتوآمد پیامبر میریخت. پس از این پیامدها سوره مسد نازل شد. پس از جنگ بدر، که در سال دوم هجری رخ داد، ابولهب در مکه خبر شکست قریش را شنید. بر اساس گزارشهای تاریخی و روایی، چند روز بعد به بیماری سختی مبتلا شد. در بیشتر منابع اسلامی آمده است که بیماری او نوعی آبله یا بیماری واگیردار شدید بوده است. بهدلیل ترس از سرایت بیماری، خانوادهاش مدتی از نزدیک شدن به بدن او خودداری کردند. پس از مرگ، پیکرش چند روز بر زمین ماند تا بوی بد گرفت. سپس، بنا بر گزارشهای مشهور، با چوب یا از فاصلهای دور بدنش را جابهجا کردند و در گودالی انداختند و روی آن سنگ و خاک ریختند، بدون آنکه مانند افراد محترم برایش مراسم معمول انجام دهند. | 