سَيَصْلَىٰ نَارًا ذَاتَ لَهَبٍبهزودی در آتشی دارای شعله خواهد سوخت. سَـ
حرف استقبال؛ برای نشاندادن وقوع فعل در آیندهٔ نزدیک. معنا: «بهزودی». يَصْلَىٰ
از ریشهٔ «ص ل ي»؛ فعل مضارع، مفرد، مذکر، غایب، از باب ثلاثی مجرد. معنای اصلی آن: وارد آتش شدن، به آتش افتادن، سوختن و حرارت آتش را چشیدن. فاعل آن ضمیر پنهان «هو» است که به «أبو لهب» بازمیگردد. نَارًا
از ریشهٔ «ن و ر»؛ اسم مفرد مؤنث، منصوب با تنوین فتح. در جمله مفعولبهِ «يَصْلَىٰ» است. معنا: «آتش». ذَاتَ
از ریشهٔ «ذ و و»؛ اسم مؤنثِ «ذو»، منصوب، و صفتِ «نارًا» است. «ذو» در حالتهای اعرابی گوناگون به صورتهای «ذو، ذا، ذي» و در مؤنث به صورت «ذات» میآید. معنا: «دارایِ»، «صاحبِ». لَهَبٍ
از ریشهٔ «ل ه ب»؛ اسم مفرد مذکر، مجرور با تنوین کسر، زیرا مضافالیه برای «ذات» است. معنا: «شعله»، «زبانهٔ آتش»، «آتشِ فروزان». | 