سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَبهزودی زَبانیه را فرامیخوانیم. سَنَدْعُ
ریشه: «د ع و»؛ فعل مضارع مرفوع، متکلّم با غیر: «ما فرامیخوانیم / ما صدا میزنیم». «سَـ» برای آیندهٔ نزدیک است؛ یعنی: «بهزودی فرامیخوانیم». الزَّبَانِيَةَ
ریشه: «ز ب ن»؛ اسم جمع، منصوب و مفعولبهِ «سَنَدْعُ» است. «زَبانیه» فرشتگان سختگیرِ مأمور عذاب و نگهبانان دوزخاند. معنای ریشهای آن با راندن، گرفتن و دفعکردن ارتباط دارد. | 