وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْو اما درخواستکننده را با تندی مران. وَأَمَّا
از دو بخش «وَ» و «أَمَّا» تشکیل شده است. «وَ» حرف عطف یا استیناف است. «أَمَّا» حرف شرط و تفصیل است و برای جدا کردن و بیان یک موضوع به کار میرود. ریشهٔ مستقل صرفی ندارد. السَّائِلَ
ریشه: «س ـ أ ـ ل». اسم فاعل از فعل «سَأَلَ» به معنای پرسیدن یا درخواست کردن است. «الـ» حرف تعریف است. منصوب است و بهسبب تقدیر فعل «فَلَا تَنْهَرْهُ» در جایگاه مفعولبه قرار دارد؛ ضمیر «هُ» در ترجمه بهصورت جداگانه نیامده است. معنا: درخواستکننده، پرسشگر یا نیازمند. فَلَا
از دو بخش «فَ» و «لَا» تشکیل شده است. «فَ» حرف نتیجه و پیونددهنده است. «لَا» در اینجا «لای نهی» است و بر سر فعل مضارع میآید و معنای نهی میدهد. تَنْهَرْ
ریشه: «ن ـ ه ـ ر». فعل مضارع، دومشخص مفرد مذکر، از «نَهَرَ» به معنای راندن با خشونت، تندی کردن، سرزنش کردن یا بهشدت بازداشتن است. بهسبب «لای نهی» مجزوم شده و علامت جزم آن سکون پایانی است. فاعل آن ضمیر پنهان «أَنْتَ» است. معنا: مران، با تندی برخورد نکن یا سرزنش مکن. | 