093-006-011-ضحى

« Back to Glossary Index
آیا تو را یتیم نیافت که مکانت داد؟ (این آیه می رساند که پیغمبر اسلام یتیم بود و مدتی در جوانی از داشتنِ یک آینده خوب، خود را محروم میدید، تا اینکه بنابر آنچه نوشته اند، در سن ۲۵ سالگی خدیجه که زنی ثروتمند بود، ابتدا او را امین و پیشکار خود برای تجارتِ مالش قرار داد و پس از مدتِ بسیار کوتاهی خواستگارِ شوهری محمد بر خود شد، و به این طریق خالق عالم او را از نا امیدی و محرومیت بیرون آورد و زمینه ای عالی برای آینده ای که برای او در نظر داشت، فراهم ساخت) (6)

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَىٰ

مگر تو را یتیم نیافت و پناهت نداد؟

أَلَمْ
ریشه: از «لَمْ»؛ «أَ» همزهٔ استفهام است.
گرامر: ترکیب پرسشیِ منفی؛ «لَمْ» حرف نفی، جزم و قلب است و فعل مضارع پس از خود را مجزوم می‌کند.
معنی: آیا نه؟ مگر نه؟

يَجِدْكَ
ریشه: و-ج-د.
گرامر: فعل مضارعِ مجزوم به «لَمْ»؛ «كَ» ضمیر پیوسته و مفعول‌به است.
معنی: تو را می‌یابد، تو را می‌بیند، تو را می‌یافت.

يَتِيمًا
ریشه: ی-ت-م.
گرامر: اسم مفرد مذکر، منصوب؛ در اینجا مفعول‌به دومِ «يَجِدْ» است.
معنی: یتیم، بی‌پدر.

فَآوَىٰ
ریشه: أ-و-ي.
گرامر: «فَ» حرف عطف و نتیجه است؛ «آوَىٰ» فعل ماضی، به معنای پناه دادن یا جای دادن؛ فاعل آن ضمیر پنهانِ «او» است.
معنی: پس پناه داد، جای داد، حمایت کرد.

Nach oben scrollen