قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَابهراستی رستگار شد آنکه آن [نفس] را پاک ساخت. قَدْ
ریشه: ندارد؛ حرف است.
گرامر: حرف تحقیق؛ بر سر فعل ماضی میآید و بر تحقق و قطعیبودنِ مضمون دلالت میکند.
معانی: بهراستی، قطعاً، همانا، یقیناً. أَفْلَحَ
ریشه: ف ل ح.
گرامر: فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب؛ از باب إفعال.
معانی: رستگار شد، کامیاب شد، به موفقیت رسید، نجات یافت. مَنْ
ریشه: ندارد؛ اسم مبنی است.
گرامر: اسم موصول عام، مبنی بر سکون، در محل رفع فاعلِ «أفلح».
معانی: کسی که، هر که، آنکه. زَكَّى
ریشه: ز ك و / ز ك ي.
گرامر: فعل ماضی، مفرد، مذکر، غایب؛ از باب تفعیل. در «زَكَّاهَا»، «ها» مفعولبه است.
معانی: پاک کرد، پاکیزه ساخت، پرورش داد، رشد داد، تزکیه کرد. هَا
ریشه: ندارد؛ ضمیر است.
گرامر: ضمیر متصل، مبنی بر سکون، در محل نصب مفعولبه؛ مرجع آن «نفس» است.
معانی: آن را، او را؛ در این آیه: نفس را. | 