فَصَبَّ عَلَيهِم رَبُّكَ سَوطَ عَذابٍپس پروردگارت تازیانهٔ عذاب را بر آنان فرو ریخت. فَصَبَّ
ریشه: صبب؛ فعل ماضی، مفرد مذکر غایب، از باب فَعَلَ؛ «پس فرو ریخت»، «سرازیر کرد». عَلَيهِم
ریشه: ـ؛ «عَلَى» حرف جر به معنای «بر»، و «هِم» ضمیر متصل جمع مذکر غایب به معنای «آنان»؛ «بر آنان». رَبُّكَ
ریشه: ربب؛ «رَبّ» اسم، فاعلِ مرفوع، به معنای «پروردگار»؛ «كَ» ضمیر متصل مفرد مذکر مخاطب، به معنای «تو»؛ «پروردگارت». سَوطَ
ریشه: سوط؛ اسم، مفعولٌبهِ منصوب، به معنای «تازیانه»؛ در این عبارت بهصورت استعاری به معنای «عذاب سخت و پیدرپی». عَذابٍ
ریشه: عذب؛ اسم، مضافٌإلیهِ مجرور، نکره؛ به معنای «عذاب» و «کیفر». | 