089-009-010-فجر

« Back to Glossary Index
یا به قوم ثمود که در کنار جاده ای کوهستانی، سنگ ها را برای خانه خود می تراشیدند (بر طبق آنچه در سوره های اعراف و هود و حجر و سوره های دیگر قرآن است، پیغمبرِ قومِ ثمود، صالح نام داشت که پس از قومِ عاد قومی متمدن تر از اقوامِ اطراف خود بودند و در میانِ مدینه و شام میزیستند و بواسطه فسادکاری به بت پرستیهائی آلوده گشتند و از تهدیدِ پیغمبرِ خود نترسیدند و دچار زلزله و رعد و برقِ کشنده و ویران کننده شدند و فقط پیروانِ پیغمبرشان نجات یافتند) (۹)

وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ

و نیز ثمود؛ همان کسانی که صخره‌ها را در دره می‌بریدند.
وَثَمُودَ
ریشه: «ث م د». اسم خاصِ قوم ثمود؛ منصوب و معطوف به اقوام پیشین در آیات قبل؛ معنای آن: قوم ثمود.

الَّذِينَ
ریشه: ندارد؛ اسم موصول جمع مذکر؛ در جایگاه صفت یا بدل برای «ثمود»؛ معنا: کسانی که.

جَابُوا
ریشه: «ج و ب». فعل ماضی؛ «واو» نشانهٔ جمع مذکر غایب و فاعل؛ معنا: بریدند، شکافتند، تراشیدند.

الصَّخْرَ
ریشه: «ص خ ر». اسم؛ مفعولٌ‌به و منصوب؛ «الـ» برای معرفه‌کردن؛ معنا: صخره، سنگ سخت.

بِالْوَادِ
ریشهٔ «الواد»: «و د ي»؛ «بِـ» حرف جر و «الواد» اسم مجرور؛ «یاء» در پایان به سبب وقف حذف شده و اصل آن «الوادي» است؛ معنا: در دره، در وادی.

Nach oben scrollen