087-009-008-أعلى

پس تذکّر بده، اگر تذکّر سودمند باشد.

فَذَكِّرْ

پس تذکّر بده.

فَـ: حرف عطف یا استیناف؛ برای پیوند دادن این جمله با جملهٔ پیشین و بیان نتیجه؛ معنا: پس، بنابراین.
ذَكِّرْ: فعل امر از ریشهٔ «ذ ک ر»، باب تفعیل؛ صیغهٔ دوم‌شخص مفرد مذکّر؛ معنا: تذکّر بده، یادآوری کن، پند بده.
فاعل: ضمیر مستتر «أنتَ»؛ معنا: تو.

إِنْ نَفَعَتِ الذِّكْرَىٰ

اگر تذکّر سودمند باشد.

إِنْ: حرف شرط جازم؛ معنا: اگر.
نَفَعَتْ: فعل ماضی از ریشهٔ «ن ف ع»؛ صیغهٔ سوم‌شخص مفرد مؤنث؛ در اینجا به دلیل پیوستن به «الذِّكْرَىٰ»، هنگام خواندن، کسرهٔ عارضی در پایان آن پدیدار می‌شود؛ معنا: سودمند شد، فایده رساند.
تاء در «نَفَعَتْ»: تاء تأنیث ساکن؛ نشانهٔ مؤنث بودن فاعل.
الذِّكْرَىٰ: اسم مؤنث مفرد از ریشهٔ «ذ ک ر»؛ معرفه با «ال»؛ فاعلِ «نَفَعَتْ» و مرفوع؛ نشانهٔ رفع آن ضمّهٔ مقدّر بر الف مقصوره است؛ معنا: تذکّر، یادآوری، پند و اندرز.