| ستارگانِ درخشانی است، که شب ها پیدا میشوند و جزء منظومه شمسی هستند و عمرِ معین، کمتر از عمرِ زمین ما دارند و متلاشی شدنِ پی در پی آنها، مقدمه ای برای متلاشی شدنِ زمین خواهد بود و دق البابی است، برای مردم زمین (این جملات، معنای طارق است که یک مفسرِ دقیق و بی غرض از مطالبِ سوره های گذشته ای که در این زمینه مطالبی دارند، مانند سوره تکویر و هم از تمامِ معناهای لغویِ طارق میفهمد) (۳) |
النَّجْمُ الثَّاقِبُستارهٔ درخشان و نافذ النَّجْمُ الثَّاقِبُ |
یک ترکیب عربی است و معمولاً چنین معنا می‌دهد:
این عبارت در قرآن، سورهٔ طارق، آیات ۱ تا ۳ آمده است: وَالسَّمَاءِ وَالطَّارِقِ ترجمهٔ تقریبی: «سوگند به آسمان و آن کوبندهٔ شب‌رو؛ و تو چه می‌دانی که آن کوبنده چیست؟ آن ستارهٔ درخشان و شکافندهٔ تاریکی است.» ریشه و ساخت واژه‌ها ۱. النَّجْمُ
ریشهٔ «نجم» در اصل به معنای پدیدار شدن، سر برآوردن و آشکار شدن دانسته شده است. از همین رو:
۲. الثَّاقِبُ
معنای پایهٔ ریشهٔ «ثقب» این است:
بنابراین «ثاقب» چیزی است که نفوذ می‌کند یا می‌شکافد. وقتی برای ستاره به کار می‌رود، منظور آن است که نورش چنان شدید است که گویی تاریکی شب را می‌شکافد. تفاوت برداشت‌های ممکن این تعبیر را می‌توان در چند سطح فهمید:
از نظر دستوری، «النجم» موصوف و «الثاقب» صفت آن است؛ یعنی: «آن ستارهٔ نافذ و درخشان». |